Tila bumulusok ako sa isang kamangha-manghang mundo nang unang mabasa ko ang kwento ni Ume Kurumizawa sa 'Kono Oto Tomare!'. Isang masiglang karakter, si Ume ay hindi lamang simpleng miyembro ng grupo kundi ang puso ng kanilang musika. Bilang isang masipag na estudyante, dala-dala niya ang ligaya at determinasyon sa buong grupo ng mga tagapagtangkilik ng Koto. Ipinapakita niya ang tunay na diwa ng pagkakaibigan na sa bawat tono ng Koto, may kuwento ng pagkakaisa at pagsisikap. Ang kanyang kwento ay puno ng mga pagsubok, ngunit sa kabila ng lahat, hindi siya natitinag kundi patuloy na nakikita ang kabutihan sa bawat estratehiya sa buhay.
Ang hindi ko malilimutan ay ang kanyang paglalakbay ng pagtuklas sa pag-ibig sa musika. Nakakaawit ang bawat pakikipagsapalaran niya; nagiging simbolo siya ng pag-asa para sa sarili niyang mga pangarap at sa pangarap ng kanyang mga kaibigan. Para kay Ume, ang Koto ay hindi lang isang instrumento kundi isang daan upang mapalalim ang kanyang relasyon sa mga tao sa paligid niya. Minsan, naiisip ko na kung tayo ay lalangoy sa kanyang kwento, malamang ay mararamdaman din natin ang damdamin ng musika na umuusbong mula sa mga panibagong karanasan ng buhay na puno ng hamon. Ang kanya mismong paglalakbay ay simbolo ng pagtanggap sa mga pagkukulang at pagtangkilik sa mga kasamahan na tapat sa kanya.
Kaya naman, ang kwento ni Ume ay higit pa sa musika; ito’y kwento ng pagtatanim ng mga pangarap, pagtanggap sa mga pagkatalo, at pagtitiwala sa mga hindi inaasahang oportunidad. Sobrang nakaka-inspire na isipin na sa likod ng bawat pagsisikap, may isang Ume na handang ipaglaban ang kanyang mga pangarap at ang pangarap ng iba, na may dala pang mga natatanging alaala na dapat ipagmalaki sa buhay.