Korean And Tagalog Novels & Stories

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."

On the sixteenth of April each year, the Fortalejo family would extend their invitations to their whole clan, including the ones who are not closely related to them. This is for celebrating the last day of the Pahinungod festival, which is a three-day feast that has been observed since the year 2047. It had been over three decades since Talia Fortalejo started their family tradition of gathering on this day as a gesture of thanksgiving to the gods and the ancestors who had come before them. It was also a way of honoring the rich history of the Segunda island and the bountiful harvest that sustained them.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

tanong ulit nito. “ Nae.. ” sagot ko sa kanya sa hangul na salita ulit. Nakita kong napangiti na ito. ‘ Ahhh! Ang pogi pag nakangiti. Lalong naniningkit ang mga mata niya.’ ( An interesting tip worth noting is that because 예[ye] was the original word for “yes” in Korean, the older generation tends to use it more. On the other hand, the younger generation tends to use 네[ne]... so it’s good to know both!)

Sagot ni Troy. "Tsk ang hina ninyo." "Nauna lang po kami sa inyo ng uwi dito ng ilang araw, Young Master." Paalala ni Dante sa binata. Nakangising nilingon ni Dylan ang asawa. Nang sumimangot ito at hindi natuwa sa pilosopong sagot ni Dante ay inaknayan niya ito. "Ang pogi naman nilang dalawa, artista ba sila galing ibang bansa?"

Tumango tango Naman ito. Ikaw gusto mo ba dito...?tanong ko Kay louisse Oo Naman kahit saan Basta kasama kita Saad Naman nito. Haaay.... hiyawan Ng mga kaibigan namin. Ang sweet Naman Saad pa Ng mga ito. Pagkatapos Ng tanghalian ay umuwi Naman na sila louisse at Ang mga kaibigan niya sa maynila marami pa daw Kasi silang trabaho.

tanong ni Karl. "Bakit saan kayo pupunta?" nagtatakang tanong niya sa dalawa, pinaglipat lipat ang mga mata sa dalawa. "Nag-aaya kasi si Karl sa Antipolo kasama mga family and relatives niya." sagot ni Lora habang inaayos ang mga inorder ni Karl na pagkain nila. Sunod sunod na umiling si Gabriella at kinuha ang pitsel upang timplahan ng juice.

Maliban sa English at Tagalog ay marunong siyang mag salita ng Korean, Nihonggo at French. Si Zephania naman ay napaka pilisopong kausap at napaka prangka lalo na kapag ayaw niya ay hindi mo siya mapipilit. Lahat ng conversation ay lagi siyang may sagot. Sa murang edad ay kaya na niya ang pagkalikot sa computer at marunong rin sa pag hack ng mga data base.

Tanong niya, "Interesado ang amo mo sa biyenan ko. Gusto mong tanggapin ko ang pera mo at ibigay ko sa amo mo? Iyan ba ang ibig mong sabihin?" Parehong nagulat ang South Korean at Harry. Hindi nila akalain na ganoon pala ka-fluent sa Korean si Jordan. Gayunpaman, maraming polyglot sa mundong ito ang maaaring magsagawa ng mga pangunahing pag-uusap sa ilang wika. Ngumiti at tumango ang South Korean. "Binata, napakatalino mo. Iyan ang ibig kong sabihin!"

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.