Mine In Tagalog Novels & Stories

Hindi ito nagkukuwento tungkol sa buhay nito bago ito napunta roon. "That's exactly what a bitter person would say. Hoy Hope, inaano ka ba no'ng tao? Ang bait bait nga sa 'yo ni Rain at kung meron man sa atin dito ang makakapagsabi ng kabutihan niya, ikaw iyon!" "Oo na," humalukipkip siya at muling binalingan ang naghaharutang sina Rain at Cindy. "Ay!" Biglang tinakpan ni Myca ang mga mata niya nang halikan ni Rain sa pisngi si Cindy.

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

nag-aalangang tanong ko at napaiwas ng tingin. “Pilak? Silver? Hindi ‘yan totoong silver. Tig-kinse lang ‘yan do’n sa may palengke. Metal lang ‘yan na kulay silver,” sagot niya. Dahil doon ay napaangat ako ng tingin sa kanya, at dahil mukhang totoo naman ang kanyang sinasabi ay unti-unti kong inangat ang kamay ko. Pinigilan ko iyon mula sa panginginig at nang tuluyan ko iyong mahawakan ng ligtas ay napabuntong hininga ako. Hindi nga ito gawa sa purong pilak.

"Ano success ka diyan? Alam mo bang pinaiyak mo yun saka pano kung layua---" "Aw manhid mo talaga nuh? Umiyak siya means nasasaktan siya! At nasasaktan siya dahil sakin! At dahil sakin napaisip niya na ikaw talaga ang mahal niya! Kyaa diba?!" Sabihin niyo suntukin ko na talaga. Iba din mag-isip to. Parang baliktad ata ang utak nito eh. Talaga lang ah? Ako ba talaga ang manhid o siya? Siya yung di nakakagets kay Jess eh.

tawag ko pa rin. “Nice…” Trace said and squatted. “Mimimiming… mimimimiming…” tawag niya na rin sa mga pusa at naisip ko na mali pala ang tawag ko na ming-ming-ming, it should be mi—mimimiming-mimimiming? Did I get it right? Ang dami naman kasing ‘mimi’ sa unahan ng ‘ming’ pala. Well… whatever! Basta ‘yon pala dapat.

Sinalubong kami ng isang dalagita papasok. “Ate!” tili nito bago patakbong tumungo sa amin at yumakap kay Mine. I smiled inwardly as I felt giddy and mushy just by the thought of calling her Mine. Well, she’s mine, so from now on, Mine na ang endearment ko sa kaniya.

Ang daming tanong naman nito. "Manong security, our time is gold, as in Ginto, meaning mahalaga. Kanina ka pa nagtatanong sa amin. You are just wasting our time, and our time is gold. Can't you see? My children are sick." Kala nito, ano ka ngayon?