Lasting In Tagalog Novels & Stories

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

Hal a wala talagang forever nuh? Thanks sa pagsubaybay po. Uwahhh #DeadlySin be like

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

humahagulhol na sa iyak "So' aalis ka parin talaga?" hindi ito umiimik nagpatuloy sa kakaiyak "I'm asking you natalie are you still leaving?!!" tanung kong napalakas na ang boses ko Lumapit siya at hinawakan niya ang kamay ko "Im sorry babe, I'll promise last na talaga ito hmm.. last na talaga hindi naman ako magtatagal doon eh .. p-lease" pagsusumamo na hihikbi hikbing wika niya

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

tanging utas ko. Nakaka hypnotized ang mga mata niya, parang ayokong tanggaling ang tingin ko sakanya. "Pag kinasal na tayo, ayoko makitang sinasaktan ka kahit pa ng pamilya mo. I won't let them, Lawliet, tandaan mo 'yan." That's the last words I heard from him bago kami nakarating ng Pilipinas. Lantang lanta akong bumaba dahil sa haba ng byahe, jetlag again.

"Kamusta ka, anak? Si mama. ***** Hi! This is Ej. Pasensiya na po kung ngayon lang ako nakapag-update. May pasok na kasi kami at tambak ang activities namin. Mabuti na lang at naisingit kong isulat 'to kagabi. Anyway, kindy drop a comment po kapag tapos niyo nang mabasa 'to. I will help me. Thanks! 💖

At tuluyan na nga naming nilisan ang bahay. Narinig ko pa ang malakas na pagbuntong-hininga ng dalawa at ang mahina nilang pagsabi ng 'ayos' na akala mo hindi ko narinig. "Akala ko forever ka na lang nakastock sa kinauupuan mo." Naiiling na sabi ni Laishia.

That’s how I badly wanted to keep him forever, and when I say forever, forever talaga—hanggang sa tumanda na kami at kahit na magkaroon o makabuo na ito ng sariling pamilya. Sa dami ng mga pinagdaanan namin, wala akong balak na tapusin ang pagkakaibigan na mayroon kami. And I'm really glad na sa dami nang lubak-lubak na daan na nilakaran namin ay nandito pa rin kami, nananatili at kumakapit sa isa't isa sa lungkot at saya.

Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “ Ang tinutukoy ba nito ay kagabi na nasaktan siya habang nakikipagniig rito? Napatunayan niya ba ditong matino siya at wala siyang ginawa sa loob ng limang taong wala ito sa piling niya?