Nakakatuwa kapag napag-uusapan ang introvert sa Tagalog dahil parang maraming maling akala ang umiikot dito. Para sa akin, ang pinaka-simple at madaling maintindihang salin ng 'introvert' ay isang taong mas kumukuha ng enerhiya mula sa pag-iisa o tahimik na kapaligiran — hindi siya laging natatakot o kinakabahan; madalas lang niyang kailangang mag-recharge pagkatapos ng matagal na pagsalamuha. Sa mga diskusyon ng mga psychologist, binibigyang-diin nila na ang introversion ay tungkol sa kung saan naka-focus ang enerhiya: papasok (internal) kaysa palabas (external).
May mga palatandaan akong napansin sa sarili at sa mga kaibigan: mas nag-eenjoy sa maliliit na usapan kaysa sa malalaking pagtitipon, mas gusto ang deep one-on-one kaysa sa random chika, at madalas lumilitaw na tahimik pero hindi naman laging mahiyain. Madalas ding nagmumukhang maalaga o malalim ang iniisip nila — may tendency mag-obserba muna bago magsalita. Ipinapaliwanag ng mga psychologist na hindi ito pareho ng shyness; ang shyness ay takot sa paghuhusga, samantalang ang introversion ay preference sa uri ng interaksyon.
Minsan kapag may nagtataka kung bakit tinatangi ko ang mga quiet nights kaysa clubbing, sinasabi ko lang na kailangan kong mag-recharge. Para sa mga kasama ng introvert, mura lang ang respeto: huwag ipilit ang tuloy-tuloy na socializing; bigyan ng espasyo at sabayan sa ritmo. Ako? Mas masaya ako kapag may taong nakakaintindi na hindi dahil malamig ay hindi na caring — iba lang ang paraan ng pagpapakita ng pagmamahal at kuryente ng enerhiya.