Screaming In Tagalog Novels & Stories

panimula niya, mababa, seryoso, at may kakaibang lamig ang baritonong boses na nagpataas ng balahibo ko sa batok. "Ah... E... Sir Sander!" pilit kong ibinalik ang aking pabalang na ngiti upang itago ang tindi ng kaba sa dibdib ko. "Kamag-anak ko lang po 'yon mula sa probinsya! Naliligaw lang po, nagtatanong ng direksyon patungong Palawan Express!" Humakbang siya nang isamg bezes palapit sa akin, mas lalong naging mapanuri ang kaniyang titig na parang isang mabangis na hayop na nagmamasid sa kaniyang biktima.

"Kupal na Lithony Eclarinal!" Napabuntong hininga nalang ako nang marinig ang sabay na sigaw ni Papa at Angelo sa labas. Kinakalabog pa nila ang gate na akala mo ay walang kapitbahay.

Agad kong tinapos ang pagligo at nagmadaling magbihis, pagkalabas ko ng paliguan ay hindi ko na naabutan si aling Imelda ngunit nakahanda na ang mga gasa at benda, maging ang mga gamot at kagamitang gagamitin sa paglilinis ng sugat ay nasa kama na rin. Ngunit hindi ko na iyon pinansin pa at tuloy-tuloy na lumabas mula sa silid tungo sa kaliwa kung saan ko narinig ang nagmamakaawang tinig. Habang papalapit nang papalapit ako sa pinto ay ang pagbilis ng tibok ng aking puso, kinakabahan sa kung anong maaabutan ko sa loob ng silid na iyon. “¡Aléjate de mí también! (Lumayo kayo mula sa akin, ngayundin!)”

Chapter 19.2: Ang Sakit ng Unang Pagkabigo Written By: Cristina de Leon PUMUNTA SILA sa batis at naupo roon kung saan may isang malaking bato sa gilid. Pinakalma muna niya ang sarili niya bago tuluyang magsalita. "MASTER WAYNE—" Mag-uumpisa pa lang ng sasabihin si Lana ay hindi na agad iyon natuloy dahil sinugod na ng yakap ni Wayne ang babae.

Pangiti-ngiti siya sa isipin na naging buhay niya ito, halos hindi niya lubos maisip na nakarating siya sa korea at bukod doon, natuto pa siyang mag-drive. Ngunit naputol ang malalim niyang imagination ang biglang may umakbay sa kaniya at may tinutok sa tagiliran niya sa patagong paraan, baril. "Scream and you'll die," bulong nito sa tenga niya.

gigil na sumbat ko. "I can't live without you, I can't," anas nito na humagulhol at parang ako ang kinaka-usap. "You son of bitch!" mura ko nang pilit nitong binawi ang sarili sa pag-unat ko. "Pull yourself together! Napakadelikado ng ginawa mo!" madiin na pangaral ko hinawakan ko sa bisig nito.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Napahinga ako ng malalim. "Fine, ano bang sasabihin mo? Shoot it," tumayo siya nang deretso, huminga nang malalim at bumulong ng alien words. "Gustokongmagsorrykasiangtangamo," napasimangot ako sa sinabi niya. "What the hell was that?" Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin.

Muling kumabog—mas dumoble ang lakas at bilis na pagkabog ng kanyang puso nang marinig niya ang mga yabag ng taong inutusan ng lalaki na papalapit sa kanyang kinalulugaran. Shit! Huwag naman na mangyari na katapusan ko na ‘to. "Hoy! Gising!" sigaw ng isang lalaki kay Leigh na may kasamang pagsipa pa sa paa ng dalaga para gisingin ito.

Chloe nodded before posing for a selfie. We both love taking pictures kaya medyo nagtagal ang pagkuha namin ng selfies. "Done, posted na. I tagged you by the way," I said before waving my phone. "Wait, I'll just check it Ate Dri." I nodded before scrolling through my photos. We looked great. "Putangina." Lahat kami ay sabay-sabay na napatingin kay Chloe nang mag-mura ito. That's my first time hearing her cursed—and it's Tagalog!