Letter To God の小説・ストーリー

bulong ko sa sarili habang dahan-dahang binubuksan ito. Pagkabukas, bumungad ang isang sulat na may maikling mensahe: "Kung gusto mong magbago ang buhay mo, sumama ka sa akin. Maghintay ka mamayang gabi sa may simbahan. - P" Nalaglag ang sobre mula sa kamay ko, kasabay ng malakas na kabog ng dibdib ko. Sino ang nagsulat nito? At paano niya nalaman ang sitwasyon ko?

Hinayaan niya muna akong kumalma bago niya pinabuksan sa akin ang sulat. Dear Ate Ysa, By the time you are reading this letter I am probably on my way to US. My aunt will take me there for my medication. I want to stay to take care of you but I'm sorry I can't anymore. They said we need to leave. I wrote this letter because I want to say the words I haven't said to you. I don't know if my spelling is correct or not but I'm hoping that you'll be able to understand it.

Then, I warmly held her hand. “Don’t be sorry. You’ve read my letter, right? I mean every word that I said in that note, Athena. I really thanked God for this wonderful opportunity that He gave us and I will always be thankful that I have you now. Who would have ever thought na magkikita pa tayong muli, ‘di ba?”

Nawala pa ang cellphone ko kaya hindi ako makatawag sa kanya. Pumikit ako at hinayaan ang puso ko na kumonekta sa Diyos. Nagdasal ako. Yumuko ako at hinayaan ang puso ko na magsalita. Humingi ako sa Diyos na ilagay si Logan sa pinakaligtas na lugar. Nanalangin din ako para sa buhay ng ama niya. Na sana...maging maayos lang siya. Sana agad siyang nadala sa ospital at nagamot. Kasi ito ang lakas ni Logan.

Binuksan ko at binasa ang nakasulat sa loob. Congratulations, Tory! I am so happy for you. I’m sorry for not reaching so soon. I'm sorry if I wasn't there during your recovery. But I did pray to God about you and my future inaanak every night. I may not be available for the next months, but our conversation won’t end here so do our friendship. I am hoping nothing but happiness and peace to your family. You're always strong and powerful in your own ways. May you guided by this strength through the years. I am so proud of you. I am so proud of everything you have done. Don't worry about me, I'm okay. Thank you for the friendship. Pakisabi nalang din kina Lee at Belle about my love towards them

pagmamakaawa ko. Sobrang higpit na nang kapit ko sa malamig na kamay Cali at walang humpay na pagtulo ng tula ko. Hindi ako paladasal na tao, ni hindi ako naniniwala sa diyos, pero at this moment, I’m begging God to save her and her child. Lahat gagawin ko maligtas lang ang kaibigan ko. If miracles do really happen, I badly need one right now.

Pinagdikit ko iyon sa table na nasa harap namin. Tahimik lang siyang nakamasid. Kumilos ulit ang kamay ko at pinagramble ang tatlong letra. "Naalala mo kung ano’ng basa dito? G-O-D." spell out ko sa binuo kong word. Marahan siyang tumango at lumambong ang lungkot sa mga mata niya. "G-God…God." tila nahirapan pang bigkas niya.

Tumingin din ako sa katabi kong madre at nakatulala din ito sa akin. They are so freakin' weird! "Dear Lord, sana po ay makaalis na ako-" tumingin ako sa kanila at pumikit ulit. "Sana po ay mas marami pang pagkain ang ihanda mo sa amin. At i-bless mo pa po kami. Thank you po. In the name of the Father, Son, Holy Spirit. Amen." "Ang husay! Ano pong lenggwahe iyon, ate Hermina?"

Natasha's letter to Giovanni.. GIOVANNI, By the time you're reading this, I'm not in the mansion anymore. Sorry, because I decided to leave. Gusto kong makalayo, Malayo sa magulong mundo mo. Ang hirap pala, sobrang hirap pala mahalin ang isang katulad mo. Akala ko makakaya ko at maiintindihan kita. Pero habang tumatagal, unti-unti na akong nahihirapan. Nadamay ang pamilya ko. Nawala si Mama sa amin dahil sa magulo mong mundo. Matatanggap ko pa kung ako ‘yung masaktan, madamay e. pero ibang usapan na kapag ang mahal kona sa buhay..

Dinala ko ang mga palad sa bandang dibdib ko kung saan naroon ang puso kong kay lakas ng pagsipa. “Lord, hindi ko man alam ang mga plano mo para sa amin ni Kier ngunit nais kong sabihin sa iyong I trust all your plans for me and for the two of us,” panalangin ko sa aking isipan. Malalim akong napabuntong hininga tila nahihirapan akong huminga. “Tanggalin niyo po yung takot at pangamba sa puso ko. Umaasa po ako na hanggang panaginip ko lang po yung aksidente pero kung sakali man Lord na maulit yung panaginip ko pwede po bang ako na lang? Wag na si Kier…” nagsimulang maglandas ang mga luha ko sa aking sintido. “Nagmamakaawa po ako sa inyo, ako na lang po, wag na po siya, please…”