Letter To God Novels & Stories

anu-ano ang dinadala sakin na pagkain. Naku! Si Lyka? eh walang balak sumuko yan eh! Sabihin mo nalang sa kanya ang totoo para tigilan ka na niya. Suhestiyon ni Drake. Ano? Diyos ko naman Drake gusto mo bang pagtawanan nila ako dito sa opisina ha? " Ang makisig at matipunong anak ni Mr. at Mrs. Montemayor bakla pala!" Litanya pa nito. Gusto mo bang atakihin sa puso si Mommy at tuluyan na akong itakwil ni Daddy? Hindi naman siguro magagawa nila tita yun mahal ka nila at matatanggap ka nila dahil sa anak ka nila. Sabi ni Drake. Sana nga insan tama ang sinabi mo. Aamin din naman ako kila Mommy at Daddy eh pero hindi pa ako handa sa ngayon. Sige na babye na ikamusta mo nalang ako sa kanila tito

* Dear Jony, I know this is not the last entry na isusulat ko. Pero sa tingin ko, ito ang pinakamaganda sa lahat nang naisulat ko dahil dito ko isusulat ang aking gusto sabihin sa ’yo na nahihiya akong sabihin sa ’yo ng harapan. Jon, I want you to understand me. I want you to keep this letter. I want you to keep your promise. Jon, I know you love me so much and so do I. Alam kong darating iyong araw na maramdaman nating hindi na natin mahal ang isa’t isa. Darating iyong araw na magkaroon tayo ng problema na sa tingin natin ay ang paghihiwalay na ang sulosyon niyon. Alam kong darating iyong araw na magagalit ka ng sobra sa akin at ganoon ako sa ’yo. Darating iyon araw na magkakasala ka sa aki

But always remember, baby, we are maybe not on your side right now but we are always on your heart. I wrote this letter for also some important reasons. Read this carefully, baby, and forgive your Mama for not telling you this when I am still with you… If you dream about werewolves, please, your Mama is begging. Begging to learn about them. Ask your Lolo about the books that contains about supernatural beings and believe in them. I know it’s crazy but you need to try to believe them and accept them wholeheartedly.

Sa likod ng larawan— may sulat-kamay. A future heir. If he survives. Tahimik. Pagkatapos— unti-unting bumigat ang hangin sa paligid nila. Dahil hindi iyon normal na mensahe. Hindi iyon mensaheng isinusulat tungkol sa isang bata. Parang may pagsubok. Parang may panganib. Parang may larong matagal nang nagsimula bago pa ipinanganak si Christian.

Ako na hindi mahilig magdasal at hindi naniniwala sa salita ng Diyos ay napapikit at lihim na nagsumamo. 𝑂ℎ 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝐼 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝐼'𝑚 𝑎 𝑏𝑎𝑑 gu𝑓𝑜𝑟y... 𝐵𝑢𝑡 𝑝𝑙𝑒𝑎𝑠𝑒, 𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑 𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑛𝑜𝑐𝑒𝑛𝑡. 𝑀𝑎𝑝𝑎𝑔𝑚𝑎ℎ𝑎𝑙 𝑛𝑎 𝑎𝑠𝑎𝑤𝑎 𝑎𝑡 𝑖𝑛𝑎 𝑠𝑖𝑦𝑎 𝑠� �� 𝑚𝑢𝑛𝑡𝑖 𝑛𝑖𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑔ℎ𝑒𝑙. 𝐻𝑢𝑤𝑎𝑔 𝑚𝑜𝑛𝑔 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑎𝑛 𝑛𝑎 𝑚𝑎𝑤𝑎𝑙𝑎 𝑠𝑖𝑦𝑎. 𝐵𝑖𝑔𝑦𝑎𝑛 𝑚𝑜 𝑎𝑘𝑜 𝑛𝑔 𝑑𝑎ℎ𝑖𝑙𝑎𝑛 𝑝𝑎𝑟𝑎 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑤𝑎𝑙𝑎 𝑠𝑎 𝐼𝑦𝑜.

I need to hear what he wrote, even if it means getting my heart hurt even more. "Dearest daughter, by the time you are reading this we may not be around anymore... But I hope it won't come... However, if it did, I just want you to know that your Mom and I love you very much. Even if you're not in our arms anymore..." Namuo ang luha ko habang binabasa ni Kaiser ang letter ni dad. Sadly, Dad, you guys didn't make it.

Ramdam niya rin ang panghihina nito sa sinabi niya. "Kung ipagpapatuloy natin 'to, hindi na ako makahaharap sa Mama mo, sa Papa ko, kay Hunter at lalo na sa Diyos." "Kristiyano ako, naniniwala ako sa sampung utos niya. Hindi ko kaya," sabog ang mga luha ni Leigh habang taas-baba ang dibdib dahil sa sobrang pag-iyak. "Le-leigh," hirap na pabulong na anang ni Leonardo.

I got out of the car. Inside, Leandro was scribbling at the table with a red crayon. "Wow, ang galing naman ng baby ko. Ano'ng sinusulat mo, anak kong pogi?" "Mama, I'm writing a letter for my papa! Riley said it's almost Father's Day, so I'm writing one too!" My chest cracked. He showed it to me. Crooked letters. Red stick figures. "Happy Father's Day, Papa!" Then—

Hindi ako sigurado kung mabubuhay pa ako ng matagal but I want to write a last letter for him. Kaya naman yun ang ginawa ko bago kami lumipad patungong U.S. hiniling ko kay mommy na ibili ako ng ballpen at magandang papel para sa isang letter. Perfiñan Kyle Suarez, Una sa lahat gusto kong malaman mo na...sobra sobra akong nagpapasalamat sayo. Thank you for everything. Wala kang ginawa kundi ang pasayahin ako. You became my happiness to the time I was so lost. You became my life since the day you kissed me.

This letter isn’t an ending. It’s not a goodbye. It’s simply an acknowledgment. Of the pause. Of the silence. Of the space where a story should have continued. And maybe, someday, it will. Maybe their story isn’t over, just waiting. Waiting for the right moment. The right words. The right version of me to finally tell it the way it deserves. Until then… Thank you for being part of their journey, even if it stopped too soon. And once again I’m truly sorry.