Letter To Myself Novels & Stories

Hindi perpekto ang buhay namin, pero pinili naming ayusin at pangalagaan ito araw-araw, bawat sandali. Pagkatapos kong umiyak, nagpasya akong pumunta sa firm para ipasa mismo ang resignation letter. Ayokong ipadala ito sa email. Gusto kong personal na marinig ang reaksyon ng boss ko. Pagdating ko sa building, huminga muna ako nang malalim. Hinaplos ko ang tiyan ko. “Kaya natin ‘to,” bulong ko sa sarili ko, pinipilit ipanumbalik ang lakas ng loob.

Inside was a short, handwritten letter. My dearest Samantha, If you are reading this, it means you have found the courage I always knew you had. This world can be unkind, but your heart will always be your true compass. Don't let anyone — not loss, not fear, not even betrayal — steal your light.

bulong ko sa sarili habang dahan-dahang binubuksan ito. Pagkabukas, bumungad ang isang sulat na may maikling mensahe: "Kung gusto mong magbago ang buhay mo, sumama ka sa akin. Maghintay ka mamayang gabi sa may simbahan. - P" Nalaglag ang sobre mula sa kamay ko, kasabay ng malakas na kabog ng dibdib ko. Sino ang nagsulat nito? At paano niya nalaman ang sitwasyon ko?

Napakatagal na non at hindi na din nila napatawad ang musmos na anak. I composed a message kahit wala naman akong balak ipadala iyon, just to console myself too. "Hindi mo kasalanan iyon. If they cannot forgive you, at least forgive yourself Lily must lovedyou so much to save you and you should love yourselfmore because there are people that walked into your life and loved you like that. You shouldn 't put it to waste. Love while you still can. ' Pumikit ako at huminga ng malalim. I felt better typing the words, pagmulat ko ay napansin kong aksidente kong naipadala ang mensahe.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

Kinabukasan, pumasok ako nang mas maaga. May hawak akong envelope—resignation letter. Matagal ko nang pinag-isipan ‘to, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas. Nilagay ko sa mesa niya bago pa siya dumating. Sumulat ako ng maikling note sa ibabaw: > Thank you for everything. I just need to find myself again. Pagdating niya, nasa desk ko ako. Binuksan niya ‘yung envelope.

"Kamusta ka na, anak ko? Hindi ko alam kung gaano katagal maghihintay ang ipinadala kong ito bago mo ito buksan. Naiintindihan ko naman at alam ko rin na baka hanggang ngayon ay galit ka pa rin sa akin. Hindi naman kita masisisi dahil alam kong ako rin ang puno't dulo ng lahat ng ito. Kung nagagalit ka man sa akin ay wala kang kasalanan doon. I am the one to blame for all these chaos. I wrote this letter, first, to inform you about my condition. I know, you're still probably not interested with how AM I doing these past few days. But I'll still say it to you. I've been diagnosed with sever blood cancer. But to tell you honestly, I've been planning to come over there and catch things up with

Humiga siya sa kama — unang kama na sariling sa kanya, walang nakahating lamig. Kinuha niya ang planner na bitbit pa niya mula Maynila. Binuksan niya iyon, malinis, walang sulat. Sa unang pahina, sinulat niya:“Ito ang umpisa.” At sa tabi noon, sumulat siya ng isa pang linya:“Hindi na ako magpapagamit. Hindi na ako magpapasakal. Ako na ang bahala sa sarili ko.”

Pamilyar siya hindi dahil sa kulay nito na kulay puti, kung hindi dahil sa sulat kamay na nakalagay sa gitnang bahagi nito. Sulat kamay . . . ko. "How the hell could you even have this piece of paper, Asver?" nanghihina kong tanong. I wrote this letter the day before I had an attack. Sa sobrang pag-iisip ko, naisulat ko lahat nang gusto kong sabihin kung sakali mang hindi ko nakayanan ang araw na iyon. Para sa kaniya. Nakalimutan ko ngang may sinulat pala ako kung hindi ito ibinigay ni Tita sa akin.

Tinitigan ko ang huling mensahe niya kagabi na puno ng mga pa-fall na salita. Nanginginig ang aking mga daliri, pero bawat letra ay itinanim ko ng may kasamang matinding galit. Nag-type ako ng isang solong pangungusap ang mensahe na alam kong magiging huling tuldok sa kung ano mang mayroon kami. “Don't ever contact me again.”