Letter To Myself Novels & Stories

Kailangan kong maunahan ang kanilang plano, hindi pwedeng umupo lamang ako habang ang aking anak na naman ang kanilang target. "Rey, Rey! Kailangan kong kunin ang iyong buhay. Kailangan kitang maunahan kung anuman ang pinaplano mo balang sa akin anak. Hindi kita hahayaang matagumpay ka sa mga nais mo!" bulong ko sa aking sarili. Habang nasa loob ako sa aking opisina ay hindi ko maiwasang makita ang isang sulat naka patong sa may table ko. "Saan 'to galing?" takang tanong ko sa aking sarili.

Hinayaan niya muna akong kumalma bago niya pinabuksan sa akin ang sulat. Dear Ate Ysa, By the time you are reading this letter I am probably on my way to US. My aunt will take me there for my medication. I want to stay to take care of you but I'm sorry I can't anymore. They said we need to leave. I wrote this letter because I want to say the words I haven't said to you. I don't know if my spelling is correct or not but I'm hoping that you'll be able to understand it.

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

In fact, I won the second spot. Past ten, while thinking for the best expressions to be included in my letter for Rodea, which would be e-mailed to her on an opportune time, I have made a poem-- :For You and Me". Eleven, I jotted down every sincere thought on my mind. I actually planned to write a letter for Rodea which I would send to her through e-mail but I decided to include it in my literary collections. Thus, I entitled it "An E-mail For My Cousin".

I told myself that day. I stood up again and went to my desk, open a blank page on my diary and started writing. 09-17-18 11:48 PM Dear self, Snap out of it! Stop searching and thinking for reasons to be upset about! Remind yourself of your blessings. You have everything you need! Change your perspective! This is not a bad life! Those are just bad days! Get over it! You're strong! ps. i love you. -Sining. I closed my diary and went to my bed, took out my phone and started typing a message for Jaq.

Hindi ko na dapat pinagsiksikan pa ang sarili ko. Nang maayos ko lahat ng gamit ko ay nalingunan ko ang isang notebook sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Mabilis akong lumapit doon at kahit nababasa na iyon ng luha ko ay tinuloy ko pa rin ang pagsusulat ng huling mensahe ko para sa kanya. Dear Carl,

“Okey lang ‘yon ate. Kalimutan na ho natin.” Nang nasabi ko sa tricycle driver kung saan niya ako dadalhin ay binuksan ko ang sulat ni Jinx. At ito ang nilalaman. Baby ko, Kumusta? I know that I am not good at this pero here I am writing letter for you.

Natatakam na ako sa niluto ko ngunit gusto ko si Mama ang unang tumikim. "Ma!" Sigaw ko nang ilang minuto ay hindi pa rin siya lumalabas sa banyo. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hanggang sa ang papel ay kinuha ko dahil binabagabag ako ng kyuryosidad ko. Written in black ink, it was addressed to me and my Kuya. To my Andre and Alex. Agad kong binuksan ang papel at binasa.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Bahagya pa siyang lumingon sa akin, mabilis lang, saka agad binuksan ang pinto. Kita ko na isang mailman ang nasa pinto, may iniabot na sobre. Natanaw ko pa sandali na may pinirmahan si Bart, pero bago pa matapos, bumalik na ako sa loob. Wala na akong balak makialam, o alamin kung ano ’yong sulat na natanggap niya. Nagbihis ako. Walang pagmamadali. Saglit akong humarap sa salamin at ngumiti. Buo na ang desisyon ko—ano mang mangyari, isusumite ko na ang resignation letter ko.