Letter To Myself の小説・ストーリー

galit na singhal niya sa sarili habang nakaharap sa salamin. Napahilamos siya ng mukha gamit ang palad niya sabay gulo ng buhok dahil sa sobrang pagkainis. Pagkatapos ay naupo siya sa may sofa at nilabas ang kanyang notebook. Muli siyang nag-isip ng mga plano para maayos ang pamilyang ginulo ng bente-quattro anyos niyang katauhan. Sinusulat din niya ang mga naganap sa bawat araw niya habang naka-address sa sarili niya para kung sakali na bumalik siya sa dise-otso niyang katawan sa nakaraan ay mababasa ng future self niya ang lahat ng nangyari.

At doon ko lang naramdaman ang takot na mas matindi pa sa lahat ng baril o bala: Ang takot na baka bumalik siya sa mundo na matagal na niyang sinubukang talikuran. Ang takot na baka sa susunod na umalis siya… hindi na siya bumalik. Kinabukasan, nagising ako na mag-isa. May iniwan siyang sulat sa mesa, sulat-kamay: “I need to finish this before it reaches you. Stay inside. Trust me.” Pero paano ako magtitiwala sa mga lihim na unti-unti nang pumapatay sa amin?

Hindi ako kasali sa kanyang mundo, at mas lalong hindi sa mundo ng mga mayayaman. Tumigil ako sa harap ng salamin, at para sa unang pagkakataon, pinangarap kong makita ang sarili ko bilang taong totoo. Ang taong walang mga lihim, walang kasinungalingan, at walang iniintinding status. “Kung ikaw lang ang kayang maging totoo,” bulong ko sa sarili ko, “siguro mas madali lahat.” Bumaba ang tingin ko sa laptop. May notification si Jayden. Isang text message mula sa kanya.

Ang panahon ay dumarating at lumilipas. Sa pagkakataong ito na may magandang oportunidad. Sunggaban ko na para sa ikabubuti ng buhay ko. Utak muna bago ang puso. Yes, dapat ganyan, Emena! Pinapalakas ko ang sarili ngunit muli akong napabuntong hininga nang masuyod muli ang hawak kong resignation letter. Mariin kong pinikit ang mga mata, kailangan magising ako sa kahibangan ko.

Kung maiwan ko man kayo sana nasa maayos kayo na kalagayan. Ginawa ko ang letter na ito dahil, dito masasabi ko ang matagal ko na gusto sabihin sayo. Je t'aime Triana. I don't deserve you but god knows how happy I am that you have been mine. Your my totga always remember love.

Nang makita niya ang mga pahina, napalunok siya. Mga sulat. Hindi para sa kanya—kundi para sa sarili. “Araw 17. Hindi ko alam kung tama ang desisyon ko, pero kailangan kong maging matatag.” “Araw 34. May mga sandaling nakakalimutan kong peke ito.” “Araw 52. Natatakot akong masanay.” At ang huling pahina: “Kung dumating ang araw na masakit na, pipiliin kong umalis nang buo ang loob ko.”

Lumapit sya dito at kinuha ito. "I found a letter." Lahat sila ay napa tingin sa kanya. Binuksan nya na ito para basahin. To Everyone, Siguro kapag nababasa nyo ito ngayon ay wala na ako. Don't get upset and don't blame your selves. Alam ko nang ano mang oras ay pananaw na ako at lilisanin ko na ang mundong ibabaw. Ang totoo nyan ay ayoko pa, gusto ko pang manatili ngunit kahit gugustuhin ko man ay hindi na kaya ng aking katawan. It's time for me to go back where I came from. However, you know that death is my biggest fear. But I'm happy not to die with pain. I'm so grateful na kapag natulog ako ngayon, I can die peacefully. I knew it already, alam kong mawawala ako sa piling nyo pero ang pa

It was an engraved brass bookmark that said, “Write something that matters.” No note. No dedication. Nothing else. Natameme ako sa pagkatitig doon, hindi ko alam kung anong mararamdaman. It wasn’t sentimental. But it felt... personal. Too personal. Like he somehow knew that I used to write letters for Dad every night. Marahan kong isinara ang journal at ibinalik sa kahon. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayokong tingnan ‘yon ulit.

Kapag nagtagal pa ito ay baka manaba na ako o hindi kaya naman ay mamatay nang maaga dahil sa pagka-buryo. Nag-iwan ako ng letter sa ibabaw ng kama para kung sakaling magalala sa akin si Maria. Binuksan ko ang bintana at kaagad na napalunok ng makita kung gaano ako kataas mula sa ibaba. “I can do this. Hindi naman ako matetegi sa ganyan lamang kataas,” kumbinsi ko sa sarili at napapikit ng ma-realize na na-adapt ko na ang way ng pagsasalita ni Maria.

Kailangan kong maunahan ang kanilang plano, hindi pwedeng umupo lamang ako habang ang aking anak na naman ang kanilang target. "Rey, Rey! Kailangan kong kunin ang iyong buhay. Kailangan kitang maunahan kung anuman ang pinaplano mo balang sa akin anak. Hindi kita hahayaang matagumpay ka sa mga nais mo!" bulong ko sa aking sarili. Habang nasa loob ako sa aking opisina ay hindi ko maiwasang makita ang isang sulat naka patong sa may table ko. "Saan 'to galing?" takang tanong ko sa aking sarili.