Lock In Tagalog Novels & Stories

Love, Admirer. Itiniklop ko na at inilagay sa wallet ko. Badtrip pa rin ako kanina pero dahil sa sulat ay gumaan ang pakiramdam ko. I really need to find this girl. I should stay away from Miaka. I need to remove this speedo, ang sikip sa balls.

Nang wala pa ring marinig na sagot si Leigh mula sa loob ay nap-pasya na nga siyang pasukin ang silid ng binata. Muli niya munang pinunasan ang kaniyang mata upang makasiguro siya na hindi mahahalata ni Wayne ang kaniyang pag-iyak kanina. Bumuga pa nga siya nang malalim na hininga bago tuluyang inabot ang doorknob ng pintuan at pinihit niya ‘yon upang mabuksan. ‘Buti na lang at hindi naka-lock.’

“Sige, tumakbo ka at mapapalo talaga kita.” “Sorry naman po, Ali.” Nanlaki ang mata ni Ag sa narinig. Bitbit ang walis tambo at patakbong hinabol niya ang anak. “Lumapit ka sa akin at makakatikim ka talagang bata ka! At Ali pa talaga ang tawag mo sa `kin? Huh? Nanay mo ako, Midnight!” Kaso hindi niya ito naabutan; naka-lock na ang pinto. “Buksan mo ito!” At saka pinalo ang pinto.

Wala kaming mata sa likod, kaya hindi maiwasan ni Lilly ang hindi masugatan. "Lilly!. Let's just run!!". Sigaw ko sa kanyang isip ngunit hindi siya nakikinig sa akin. > "Argh!!". Lilly growl in pain ng kagatin ng isa sa mga rogue ang kanyang paa, habang nasugatan naman siya sa mukha dahil sa mahabang kuko ng rogue. "Lilly". Tawag ko sa kanya ngunit hindi siya sumasagot.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

"Dyan lang ako sa kabila, apo. Maglock ka ng pinto ah. Wag mo na akong hintayin, dadalhin ko ang susi ko." Tumango ako kay Loloat tumayo para masiguradong nakalock ang pintuan. Though I feel safe dito sa hacienda at halos magkakakilala lang ang mga tao hindi pa rin ako pwedeng maging kampante. Mahirap na, ayaw kong mangyari ang...

I tried to open the door pero he locked it. "Buksan mo ang pinto." "Hell no! I need to talk the sh*t out of you!" "Oo na! Mabait na kung mabait ako! Ano ba ang pakealam mo ha? I just want to be there for my friends! Is that a bad thing? Hindi mo malalaman 'yon dahil wala ka naman sigurong kaibigan!" Sigaw ko pabalik sa kanya. Ngumisi naman siya.

Nagbabakasakaling baka puwede siya makalabas. Bigo siya nang hindi niya maipihit ang seladula ng pinto. Sa tingin niya ni-locked ng lalaki ang pinto para 'di siya makalabas. Pikit-matang humugot siya ng malalim na hininga kapagkuwan ay nagtungo siya sa mga bakal. Umaktong inakap niya ang isang bakal na nakatayo, ipinagdikit niya ang lubid sa dulong parteng matulis na bakal sa kanyang kamay sa bandang pulsuhan saka niya ikiniskis. Kahit tagaktak sa pawis ang kanyang noo at buhok, hindi siya hihinto hanggat 'di napuputol ang lubid.

Tumunog iyon, sign na nagawa niyang mabuksan na ang pinto nang hindi kailangang kumatok dito. ‘Hay naku! Hindi talaga siya marunong makinig. Ang sabi ko i-locked niya ang pintuan at isara na ang mga bintana, pero ano ito? Ni isa sa mga bilin ko ay wala pa siyang ginagawa!’

Tinest ko yung angle. Yung tension. Yung weakness ng lock. “Anong ginagawa mo?” tanong ng isa. “Learning,” sagot ko. At sa isang mabilis na galaw— napasinghap sila nang mahina nang marinig yung metal na nag-click. Isa. Dalawa. Hindi pa fully free. Pero close enough. “Freya—” sabi ng isa, lumapit. Tumigil ako. Tumingin sa kanya diretso.