Nung una akong nagtangkang isalin ang isang tula mula sa Ingles patungo sa Filipino, mabilis akong naalala kung gaano kadalas nagbago ang ibig sabihin kapag tinipak lang nang literal ang mga salita. Para sa akin, ang pinakamahalagang tanong ay: ano ang ginagawa ng talinhaga sa mambabasa sa orihinal na teksto? Kung nagpapakita ito ng init, pangungulila, o katatawanan, iyon ang kailangang manatili sa bersyong Filipino. Halimbawa, ang expression na 'time is a thief' ay puwede kong gawing 'ang oras ay magnanakaw', pero mas natural at mas tumatama kung gawing 'ang oras ay nagnanakaw ng sandali' o 'tila ninanakaw ng oras ang ating mga sandali'—hindi lang dahil literal itong tama, kundi dahil naipapasa nito ang pangungulila at sense of loss na dala ng orihinal.
Kadalasan, pumipili ako ng dalawang hakbang: una, unawain ang function ng talinhaga (nagbibigay ba ito ng emosyon, nagpapakita ng karakter, o tumutulong sa eksena?), at pangalawa, maghanap ng kasing-talas na imahe sa Filipino. 'He's a rock' halimbawa, literal na 'bato' ay ok ngunit malamig; mas akma ang 'matibay na sandigan' o 'parang haligi' depende sa tono. Kapag nobela o dialog, mas natural kung gagamit ng idiom ng Filipino; kapag tula o lyric, minsan mas mahusay na lumikha ng bagong talinhaga na magrerehistro sa parehong emosyon.
Madalas akong nagsusuri ng kultura: may metaphors na talagang naka-angkla sa partikular na konteksto (hal. 'American melting pot' na mahirap i-equate nang tuwiran). Dito, mas maigi ang domestication—gumawa ng kaparehong idea na maiintindihan agad ng mambabasang Filipino—kaysa piliting iguhit ang orihinal na imahe. Sa huli, sinusubukan ko ang iba't ibang bersyon sa mga kaibigan o mambabasa; ang pinaka-natural at tumatagos na linya ang ginagamit ko. Iba talaga ang saya kapag nagtagpo ang tama at malikhain na pagsasalin.