Lonely Quotes Tagalog Novels & Stories

I pout a bit. I miss her so bad. Ako: You shouldn’t be alone. Dapat kasama mo ang colleagues mo para magcelebrate. Sayna: Maayos naman ako. Sana pala maaga ko sinabi sa ‘yo para magkausap tayo. I can eat my dinner alone since you’re done.

“Sssh. You don't need to apologize. It's okay. You can lean and you can cry on my shoulders. I'm sorry, babe. I'm sorry for bringing it up. Wala akong alam. Wala akong ideya." “No, babe. You don't need to be sorry. Actually, isa rin sa rason kung bakit gustong-gusto kitang makita ay dahil nangako rin ako kay lola. Nangako akong dadalhin kita sa kaniya once na magkita ulit tayo. Alam mo bang sukong-suko na ako noon? Hindi na ako maniwalang buhay ka pa. Kumbinsido na akong napatay ka ng mag-inang bruhang ‘yon pero si lola, hindi siya pinanghinaan ng loob. Ang sabi niya, hangga't walang bangkay, walang namatay. Bago pa man siya bawian ng buhay dahil sa naging sakit niya, two years ago, gusto ni

Sexy pa din naman kahit among lamon," sabay tumawa. "I miss you love" " I miss you too love, kailan ka na ba rito pupunta? February 1 na ngayon akala ko ba ay pagkatapos ng buwan ng January ay pupunta kana rito?" "May inaasikaso pa kasi love . Pupunta naman ako diyan maghintay ka lang at malapit na talaga." "Sanay naman ako pagdating sa hinatayan eh," "Basta pupunta ako diyan kunting tiis na lang at magkikita na rin tayo. I can't wait to hug you and kiss your lips."

"Why are you crying? Hindi dapat ganito 'yon!" "Ano pala ang gusto mong mangyari?" Hindi makontrol ni Luke ang pag-angat-baba ng kaniyang dibdib. Nalulunod siya sa saring luha. "Gusto mo bang sumaya ako?!" "Alam ko na wala akong karapatan pero 'wag mo akong sabihan na hindi ako dapat nagkakaganito kasi feelings ko 'to!" Naaalarmang lumapit si Logan. Sisinok-sinok na umatras si Luke. Inilahad niya ang palad at sumenyas na tumigil ang lalaki. "'Wag. 'Wag ka ng lalapit. I'm sorry, I made you disappointed in me but I can't help but be attached to you."

biglang may tumulong luha sa pisngi ko. Nagulat naman siya sa naging reaksyon ko. Parang hindi ko na alam ang mga pinagsasabi ko. "Ano palagi nalang akong walang nagagawang tama? Walang kwenta? Alam niyo, napaka-putangina niyo rin!" humagulgol na ako sa iyak. It's lonely, isn't it? That right now, being in this bar, surrounded by people, we both actually wish we weren't here.

“Hey, are you okay? Bakit bigla kang tumahimik? Bakit parang bigla ka yatang nalungkot?” Pinilit ko ang ngumiti. “Ako? Nalulungkot?” tumawa ako ng mapakla. “How could I possibly be sad when my boyfriend just gave me the best day ever? Out of everyone I know, you’re the only one who’s ever done something like this for me. So why would I feel lonely?” Tumingkayad ako at hinal!kan siya sa kaliwang pisngi. Napangiti naman siya sa ginawa ko.

“Hay naku Nico. Syempre naman marami kang naitulong sa akin.” “I am able to have a friend because you gave me a chance to prove myself. You don’t know how lonely I was for the past years. You were always here by my side. Hindi ka pala salita pero hindi ko kailanman nararamdaman ‘yung parang nag-iisa ako. Gets mo ba? Hindi ‘yung ang dami ngang nagsasalita sa tabi ko, ang dami ngang nakikipag-usap sa akin pero pakiramdam ko nag-iisa pa rin ako.”

"Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasabihin ng iba at di rin mahalaga kung di ka malakas, ang mahalaga na alam mo

Napalunok ako. “Mag-isa ka lang ba talaga rito?” "Oo, hindi lang mag-isa rito sa bahay. Mag isa na rin ako sa buhay." "Talaga? Ulila ka? Walang kapatid?” “Wala eh.” “Hindi ba malungkot ang mag-isa niyan?" "Malungkot pero sanayan na lang din siguro. Pero umaasa pa rin ako na may makakasama rin ako balang araw."

Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan. "Ma naman huwag ka ng malungkot para namang ang layo layo ng lilipatan ko." Natatawa niyang sabi sa ina na ngayon ay nakaupo na sa dulo ng kanyang kama. "I'm sad kasi mamimiss ko ang bunso ko. Nasa malayo na nga si Lucas pati ba naman ikaw. "Anito na tila nangongonsensya pa.