Losing A Game Quotes Novels & Stories

"Did you saw all that!? What a damn good game!" "Yeah, you did well Leroi!" I just cheered him while he kept on talking about his game. But i was still kind of bothered by what the weird guy mentioned earlier. • to be continued •

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Tinitigan niya lang ito at nang mapag-tanto na wala itong balak na bawiin ang kan'yang sinabi ay napailing nalang siya. Mukhang wala siyang choice kung hindi ang kalabanin ito kagaya ng nais nito. Pinatunog niya ang leeg at daliri. “Then, don't blame me if you lose.” Aniya at napasinghal naman ito habang naka-fighting position

Mas lalong lumalim ang ngiti niya, halatang hindi apektado sa sinabi ko. "Exactly. Finally, you’re starting to understand." My jaw clenched. Of course, he would say that. Para sa kanya, hindi ito tungkol sa fairness, tungkol ito sa pagsuko ko. Sa pagpapaubaya ko sa gusto niya. Pero sorry na lang siya, dahil hindi ako ang tipo ng babae na sumusuko nang ganun-ganun lang. "Well then," I smirked. “If this is a game, then let’s play, Segundo. But remember... even the smartest players can lose their own game."

Napatitig ako sa kaniya, nasasaktan ako sa sinasabi niya pero lahat ng sinasabi niya ay makatotohanan. "That if you do this, that if you do that you'll lose anyway. You already accepted defeat without doing an action." Naitikom ko ang bibig at tsaka ako hindi na nagsalita pa basta-basta ko na lang siyang iniwan sa sala at padabog akong umakyat sa taas sa kwarto ko.

Pero tinuring lang akong nakababatang kapatid. Who would've thought that today, we'd be playing a whole different game? Mali. Sariling damdamin ko pala ang mismong paglalaruan ko. Ako ang nagbalak sa larong ito pero ako rin pala ang matatalo. I thought I had control of this game. Turns out, I'm the one losing. Who would've thought?

Pag-uulit ko na para bang may kung anong kirot akong naramdaman. Nasasaktan ako sa tuwing sinasabi niya na nagkukunwari lamang kami. Nasasaktan ako sa tuwing naririnig ang katotohanan. Well, I started this game kaya hindi dapat ako maging affected. In the first place, alam kong laro lamang ang lahat. This game will be over soon. I have to brace myself. I don't want to lose anything because of this fucking game.

then, he ended the call. 'Nakikipagtulungan lang ako sa'yo dahil kailangan pa kita pero kapag nawala na ang mga balakid sa buhay ko, sisiguraduhin kong mawawala ka rin sa landas ko.' Life is truly a game. Sometimes, you need to cheat if you're really desperate to win. As of Fate, she's always a loser. SOMEONE'S POV

Ngayon naiintindihan niya lahat ng nangyari. Tumitig ito sa kaniya pero hindi niya makita ang ibig sabihin ng mga emosyon sa mata nito, “Kahit buhay mo pa ang iharang mo, Ellah, walang makakapagpigil sa'kin ngayon na pumatay. The game is over,” mabigat na saad nito. “Hindi ikaw ang batas, Cuhen!” walang pagdadalawang sigaw niya habang sunod-sunod na nagsibagsakan ang kaniyang mga luha.

Nag-ingay na ang mga manonood sa bleachers, ramdam na ramdam kung kaninong koponan ang mananalo sa finals na ito. Naubos ang oras at ang bola ay nasa kamay ng Point Guard ng kalaban. I don't feel even a slightest annoyance towards the 11-Harrier, because I fully understand how games work. Players should display great sportsmanship in defeat. Both teams did their best in court and it should be appreciated than discouraging the team who lost in the game.