Quotes On Losing A Game นิยาย & เรื่องราว

“Cassandra, kung may pinatunayan kang bago, gawin mo ‘yan sa design mo. Hindi sa pagsira ng ibang tao. We’ll see whose work speaks louder, okay?” Ngumiti siya, ‘yong ngiting alam mong nang-aasar. “Fine. Let’s see. But when you lose, don’t cry, okay? People already think you’re weak. Don’t prove them right.” “Kung kami man ang matalo,” sagot ko, “at least, alam kong galing sa amin ‘yong design. Hindi kinopya sa ibang firm. Hindi minadali para lang magpasikat.”

Kaya benabalewala niya agad ito at nakikipagmake-out para makalimutan niya ang hindi komportabling pakiramdam niya. "This—Ah! Sh*t!! I lost again!" naasar na mura ni Lucky at inilapag ang cellphone sa mesa. Tumawa si Philip at sinulyapan ito. "Pang ilang beses ka na bang natalo sa sempling laro na yan? Geez!! Sa dinami-rami ng bagong online games ay ang pangbata pa na yan ang nilalaro mo." "Hey!! Maganda rin naman ‘to ah. Ayaw kong maadik sa mga online games na ‘yan dahil ‘pag nagkataon hindi ko maseryoso ang studies ko at ‘di maka-graduate. May mga pangarap pa ako."

Tinitigan niya lang ito at nang mapag-tanto na wala itong balak na bawiin ang kan'yang sinabi ay napailing nalang siya. Mukhang wala siyang choice kung hindi ang kalabanin ito kagaya ng nais nito. Pinatunog niya ang leeg at daliri. “Then, don't blame me if you lose.” Aniya at napasinghal naman ito habang naka-fighting position

Damn, that is so emberrasing! I lost sa ten rounds namin, and that was the first time. Ewan ko, I tried hard naman pero natalo pa din ako. Ganun naman talaga eh sometimes you win at sometimes, of course, talo. That is what our lives are, we are not always winning, ang pangit din naman kung lagi kang panalo, ang boring, it feels like everything is easy and what is worst is that you might hate people once na natalo ka nila, mahihirapan kang tanggapin ang pagkatalo mo. At isa pa kaya ka natatalo para tumayo ka ulit, to learn from your mistakes. Ang tanging dapat mong alamin is saan ka nagkamali para next time, at least alam mo na.

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Nag-iingat ako kasi marami ring mga supporter niyong kabilang team, Maravilla University. Tumingin siya sa akin, "parang ikaw pa niyong naglalaro kaysa sa kanila, ha? Don't be nervous, babe. That's how it is in sports, there are winners and there are losers." kalmado niyang sabi sa akin at tumingin ulit sa court. Tinulis ko ang aking labi at kinurot siya nang mahina sa kanyang braso, "bad ka." ani ko sa kanya at sinamaan siya ng tingin.

Pagmamayabang na ngiti niya at napaubo ako. "Huh, kainis!" Mahinang mura ko at isa-isa ko nang itinapon ang bola. Wala yatang pumasok, at mukhang hindi na ako mananalo. "All done. Game over!" boses niya. Good great! Hindi kapani-paniwala. "I should teach Ezequil this sport. I just realized that I missed a lot of bonding with the kids. I was too busy." He said while looking at the net ahead and our scoring board

"Sayang, ang ganda sana ng suot mo. Kaso lang mukhang paa 'yong nag susuot." Nakaramdam ako ng inis matapos niyang sabihing mukhang paa ang nag su-suot. Mukhang paa? Seriously? Ang talim naman ng dila ng babaeng 'to. Pero dibale na, ayokong mapikon sa harap niya dahil ayokong mag mukhang talunan. Once I became a loser and this time, I don't want to become a loser anymore. Sawang sawa na akong maging isang talunan. Kaya hangga't kaya ko siyang labanan, gagawin ko.

“…and I might forget we’re in the middle of a war.” Napasinghap ako. “Hindi ito laro—” “Everything is a game,” putol niya. “Especially when you’re involved.” Humigpit ang hawak niya sa baywang ko. Napasinghap ulit ako. “Let go.” “Or what?” Napatitig ako sa kanya. Diretso. “Babaliin kita.” Tumawa siya. Mahina. Mapanganib. “I’d like to see you try.”

Because whoever develops feelings and falls in love first, will definitely lose the game. A game that no one will be responsible for, other than those who are involved in it. A game that would be better if you never even pulled the trigger to start.