Play Games Quotes Novels & Stories

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

natatawa nitong sabi. Binalingan ko ito. "Mag-iinom nanaman ba?" He laughed and glanced at me. "Yeah, part of the game." "What game?" "Never Have I Ever." Napatigil ako. That game is a little bit dangerous if you're gonna play fair and square. Marami silang malalaman tungkol sa akin. Maybe I should do some lying?

“…and I might forget we’re in the middle of a war.” Napasinghap ako. “Hindi ito laro—” “Everything is a game,” putol niya. “Especially when you’re involved.” Humigpit ang hawak niya sa baywang ko. Napasinghap ulit ako. “Let go.” “Or what?” Napatitig ako sa kanya. Diretso. “Babaliin kita.” Tumawa siya. Mahina. Mapanganib. “I’d like to see you try.”

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

He respond while busy tapping with his cellphone. Hindi ko tuloy maiwasang sulyapan ang nilalaro niya. It was an army game. Hindi ko maintindihan. Pero napangiti ako nang makitang lumitaw ang mga katagang 'your'e dead' sa screen. "Hah! So much for a genius like you. That was a good one." Tumatawa kong utal. "Tsk! Ang likot mo kasi," reklamo niya na mas lalong ikinatawa ko pa.

Favorite Place is indeed a Favorite placemfor this who love games. I'm fascinated with this place. Pero yon lang wala akong alam ni isang games. Ay! meron Tetris hehe. Umupo si Zac sa isa sa mga vacant seat. Ay, barilan game! Ang galing naman. Patay lahat ng mga kalaban. Pumalakpak ako at may palundag-lundag pa. "Galing-galing." Nakangiti kong papuri. "Why don't you try it?" Tanong nito.

Umikot ang mga mata ko bago ako muling lumapit sa kanya. “Manonood pa ‘kong game nina Quen,” dagdag ko pa. “Manonood ka lang naman. Hindi ka naman player,” pang-aasar pa nito. Nagpapadyak ako at nakasimangot akong ginagawa iyon. “Kuya naman, e!” “Hindi naman ikaw ang coach nila, kaya chill ka lang.”

tanong ni Jacob bigla mula sa likod. “May signal, pero walang Wi-Fi para sa gaming, ha. Work mode tayo today,” seryosong sagot ni Mahal, pero may ngiti sa labi. “WHAT?!” sabay reklamo ni Jacob. “Eh paano ‘yan, mabobored ako!” “May dala kang libro, ‘di ba?” sabay lingon ko sa kanya. “BOOKS are for sad days. Games are for happy days!” sagot niya na parang philosopher.

"Just a game." "And I'm so stupid for believing that entering a game like this would be funny. You made me believe that games aren't always meant to be happy." Dahan-dahan na akong tumalikod at humakbang palayo sa kaniya. I have nothing left now, except myself.

Pero siyempre, naroon siya—Seraphine—naka-tayo sa lilim, hawak pa rin ang wine glass. “You played your part well,” sabi niya, halos pabulong. “Perfect queen. Perfect PR move.” “Perfection?” sinuklian ko. “Wala sa plano ‘yon.” “A game,” she said, smiling like a snake. “Matagal na akong naglalaro sa mundong ‘to. Ikaw, newbie pa lang.”