Mabangis Na Lungsod Buod Novels & Stories

Naninibago siya sa lahat. Siguro, ganoon nga talaga kapag malayo sa kabihasnan. Lahat ng bago sa kaniyang mga mata, kung hindi takot ay pagkamangha ang kaniyang nadarama. At buong buhay niya, noon lang niya natantong ibang-iba talaga ang buhay sa lungsod. Na iba-iba talaga ang buhay na mayroon ang mga tao. Na may pinapalad kagaya ni Lucifer, at mayroon namang hindi na kagaya niya.

Ang Lungsod ng Salamin at ang Digmaan ng mga Bulong Ang paglusot sa Aegis shield ay parang pagdaan sa butas ng karayom sa gitna ng isang bagyo. Ang ilan sa mga barko ng Nomad ay nagasgasan, ngunit lahat sila ay nakalusot. Ang katahimikan sa kabilang panig ay mas nakakakilabot kaysa sa ingay ng nebula. Sa kanilang harapan, bumungad ang Apexia, ang kabisera ng Giant Continent, isang siyudad na lumulutang sa mga ulap.

Magiiwan lang ito ng mapait na lasa sa bibig mo. Merong klase ng sakit na akala mo ay magaling na. Pero hindi pa pala lubos na magaling, nakakuha ka na ng ilang dose ng “antibiotic” pero nilalabanan ng katawan mo ito. Kalaunan, mapagtatanto mo na lang na nakasanayan na ng katawan mo ang paglaban sa “antibiotics”... kaya hindi na nakatatak sa kaluluwa mo ang sakit!

Ang lungsod na para bang isang imahen ng bago at mas magaan na buhay, isang buhay na maaaring magbigay ng sagot sa lahat ng sakripisyo at hirap ng kanyang pamilya. Pagdating sa Manila, ang unang impresyon ni Veronica ay ang napakalaking kaibahan mula sa kanilang tahimik na probinsiya. Ang magulong kalsada, ang mga matataas na building, ang matinding ingay ng mga sasakyan, at ang mabilis na takbo ng buhay. Lahat ng iyon ay nagdulot ng kaba sa kanyang dibdib. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, nandoon ang matinding determinasyon na magsimula ng bagong buhay.

Napakaganda ng lungsod. Napakatahimik. At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako rito... Pakiramdam ko ay nagsisimula na akong huminga nang maluwag. Ngunit sa kaibuturan ng puso ko... May isang munting pag-asang hindi pa rin tuluyang namamatay..Umaasa akong balang araw... Maririnig ko ulit ang boses ni Maria.

Isang salita lang. Pero sa tono niya, walang kasiyahan. Mas parang pagod. Mas parang… may iniiwasan siyang isipin. Tumayo siya mula sa upuan at lumapit sa bintana. Mula roon, tanaw ang buong lungsod ng Hong Kong—parehong lungsod kung saan nandito si Venice… at kung saan madaling magulo ang lahat kapag nagtagpo ang mga maling tao sa maling oras.

“Kung tapos na kayo.” Tumango siya at tinapos ang ilang papel. Sa biyahe pauwi, pareho kaming tahimik. Ang lungsod sa labas ay nagiging ilaw at anino. Sa katahimikan, mas malakas ang boses ng isip.

And lastly, sabi ni Dale malapit na raw ang katapusan ng aming pamilya. Kung p'wede nalang lumipat sa ibang lugar, nagawa ko na. 'Di ko ba alam sa namamahala sa amin kung bakit bawal ang lumabas ng syudad. 'Yung para bang ang nag-eexist na lamang sa mundo ay 'yung Mort Ville at Ordinary City? Wala akong nababalitaan na may nakalabas na ng syudad na ito. Well, iisang syudad lang naman talaga ang City A at City B. Pinaghiwalay lang talaga. "Dapat talaga pumayag ka nalang kay Keif na doon ka na manirahan sa condo. Pampasikip ka lang dito sa bahay ko eh."

“Then we stop him first.” Tumingin si Liam sa kanya, matigas ang panga. “We have to. Kasi kung hindi… wala na tayong lungsod na masasagip.” At doon nila narealize—yung sunog kagabi, simula lang pala ng totoong digmaan. ---

"Kung masisira ang suwerte ng lungsod, mawawasak ang Celandine City." “Hindi na ako makakasang-ayon sa iyo. Ang maganda ay isa lamang itong maling alarma, at mabuti na ang swerte ng lungsod ay maayos." Mula sa karamihan ng tao na mukhang kinakabahan at hindi mapalagay, malinaw na labis silang nag-aalala sa swerte ng lungsod. Nangangahulugan ito na ito ay hindi kailanman isang simpleng pyudalistic na pamahiin.