Mabangis Na Lungsod Buod Novels & Stories

Hindi no’n maibabalik ang mga buhay na nawala. Mula rito sa pinakataas ng bundok na kinaroroonan namin ay tinanaw ko ang kabuuan ng aming mundo. May ilang mga istraktura sa bawat bayan ang nasira mula sa pag-atake. Miski ang malaking pinto ng tarangkahan ng aking kastilyo ay napabuwal din ng mga kalaban. May ilang parte na kita pa rin ang mahinang usok mula sa mga nasugpong sunog.

Kundi dahil gusto lang niyang maramdaman ang hangin. Tahimik ang lungsod. May mga ilaw sa malayo. May mga taong patuloy ang buhay. At sa sandaling iyon, may isang pakiramdam na bumalot sa kanya— hindi excitement, hindi lungkot, kundi isang malalim na pag-unawa. Na kahit anong mangyari sa susunod, kaya niya. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakahiga na, nakatingin sa kisame bago matulog.

“Babalatan ko muna. May gusto ka bang kaining iba? I can cook?” “Baka hanggang bukas lang ako. Maghahanap ako ng malilipatan. Nakakahiya tumuloy dito, isa pa space mo ‘to. Safe haven,” wika ko sabay silip sa balkonahe kung saan kita ang siyudad ng Cebu. It’s a growing city, kaya napapaligiran na rin kami ng mga skyscraper.

Nahirapan pa nga akong buhatin dahil sa sobrang bigat. Tiningnan ko ang lugar at ibang-iba sa probinsiya, kung doon maraming puno e dito sa Manila maraming building na nagtataasan. "Ang ga-ganda.." Napabulong ko sa aking sarili. Hindi ko maiwasang hindi mamangha sa mga nakikita ko ngayon, para bang taga-ibang bansa ako na ngayon lang nakapunta sa Manila kahit na nasa Pilipinas lang din naman ako pinanganak.

“Ganap na kaming natalo, lalo na sa first-tier at second-tier na mga lungsod!” Mas mabilis na kumalat ang balita sa first-tier at second-tier na mga lungsod, kaya may mas mataas na pagkakataon na ang mga babae ay pumunta sa kanilang mga lungsod. Kaya naman, ang mga mamamayan ng mga lungsod na iyon ay mas masipag din. Tinampal ni Arthur ang kanyang noo at sinabing, “Bad news, bad news!”

Lumapit siya sa kama at dahan-dahang humakbang, ramdam ang pag-uga ng sarili niyang mga binti dahil sa kaba. Sumusumpa siya sa sarili na hindi siya nagpapaakit, ngunit tila unti-unting ginigising ng binata ang pagiging wild sa kanyang sistema. Hindi maitatanggi ang ganda ng pangangatawan nito, ang matitigas na muscle at ang guwapong mukha, ang kaso lang talaga ay ang nakakainis nitong ugali. “Bilisan mo na diyan, nangangalay na ako.”

Sa bawat marahang hakbang ng dalaga patungo sa kaniyang higaan, ang payapang takbo ng kaniyang buhay sa probinsya ay tila naging isang malayong panaginip kumpara sa magulo at marahas na mundong iniwan niya sa lungsod. Habang ang gabi ay dahan-dahang lumulubog sa katahimikan ng Zambales, sa kabilang dako naman ng mundo, sa loob ng isang dambuhala at napakalamig na skyscraper sa gitna ng nagmamadaling lungsod ng London, ang araw ay nagsisimula pa lamang para sa isang lalaking tuluyan nang nilamon ng kaniyang sariling kadiliman.

mababa nitong sabi, halos bulong, “your lips are… addictive.” Bago pa siya makapag-react, hinila siya nito palapit at hinalikan. Hindi marahas. Hindi parusa. Isang halik na mainit. Nanlaki ang mata niya sa unang segundo, pero ang katawan niya, parang kusang umayon, parang nabura ang ingay ng mundo. Napakapit siya sa leeg nito. At sa sarili niyang gulat… gumanti siya.