Mabangis Na Lungsod Buod Novels & Stories

Inirapan ni Fiona si Fane at pakiramdam niya ay nagyayabang lang si Fane. "Mama, marami kang makukuha sa pagtira mo rito!" Ngumiti si Fane at nagpaliwanag. "Napansin mo ba na palaging nababalutan ng ulap at hamog ang lungsod na ito? Kilala rin ang lungsod na to bilang ang City of Martial Arts at maraming mga master dito. Ang gusto kong sabihin ay nasa isang espesyal na heograpiya ang lungsod na to. Ang mga taong nagtatrabaho sa lungsod na ito ay may mas mahabang buhay, at ang kasaganaan sa isang malaking lungsod na kagaya nito ay hindi maikukumpara sa Middle Province!"

Tatlong araw nang bumuhos ang malakas na ulan, at ang buong lungsod ay tila basang-basa, na lumilitaw na kulay abo sa lahat ng dako. Nang lumutang mula sa mabahong kanal ang bangkay kong puno ng tubig, bumulaga ito sa maraming tao sa paligid. Ang isang walong taong gulang na bata ay labis na natakot sa punto na umiyak siya ng malakas at nagtago sa mga bisig ng kanyang ina, na marahan siyang pinapakalma.

— Kinabukasan— Hindi kami pumasok sa lungsod. Hindi mall. Hindi café. Hindi meeting. Hindi opisina. Hindi corporate life. Kundi— Kalupaan ng pamilya niya. Malayo. Tahimik. Malawak. Luntian. May damuhan. May puno. May bukid. May hangin. May amoy lupa. May araw. May ulap. May katahimikan. Parang ibang mundo. Parang humiwalay kami sa realidad.

Mabigat ang dibdib niya. Hindi dahil sa takot kay Natasha. Kundi dahil sa posibilidad na tama ang kutob nito. Lumapit siya sa bintana at minasdan ang lungsod. Manila—maingay, maliwanag, puno ng alaala. “Hindi pa,” bulong niya sa sarili. “Hindi pa panahon.” Ngunit sa kaibuturan niya, alam niyang ang mga lihim—kahit gaano mo katagal ikubli—ay marunong humanap ng liwanag.

Prosti Magulo. Mabaho. Maingay. Madumi. Makitid ang daan. Maraming bata na naghahabulan. Lahat na yata ng 'M' ay maiilarawan na sa lugar ng Macabalan. Pero ano ba naman ang maaasahan mo sa isang squatter area? Mala-subdivision? Pero kung sa kahirapan ka lumaki, hindi na importante ang lugar kundi ang bubong na matutuluyan. Diskarte na lang 'yan kung paano ka babagay at umiwas sa gulo.

"Really? Mabuti at hindi ka na nono. Alam mo ang dewende?" "Yeah. The small persons," aniya at natawa na ako habang kinukurot siya kaya napapa talon siya at napapa aray. "Anong small persons ah?" "E ano ba?" "Ewan ko sa 'yo, Rod. Dewendes are one of the famous urban legend here in the Philippines. They are not just a small people you said. They are tiny creatures na nakatira sa punso. They have powers and iyon nga, kapag nadisturbo mo sila, some parts of your body ay mamamaga."

Hindi gaya sa lungsod na magulo, matao, maingay at minsan pa'y polluted sa daan. Napabuntong-hininga ako. Bakit hindi ako nakaranas ng isang maganda, maayos at simpleng buhay? Ang mga napagdaanan ko ay puno ng hirap, pagdadalamhati at pighati. Uhaw sa pagmamahal ng isang tunay na magulang. Ganito lang talaga siguro ang lumaking walang mga magulang na gumagabay at tumutulong.

Still Xelize's POV. Kinabukasan ay maaga akong nagising at naghanda. Ang sabi kasi nila e mamamasyal daw kami sa bayan. Hindi ko alam na may bayan din pala sila, katulad lang sa mundo ng mga tao. Walang masyadong pinagkaiba, maliban sa umiinom ng dugo ang mga bampira ang mga lobo naman e fresh meat habang sa mundo ng mga tao ay kadalasan talaga e niluluto at hindi umiinom ng dugo, siguro may iba e kumakain ng fresh meat pero para lang siguro iyon sa mga cannibal at yung iba na kahit buhay pa e kakainin pa dahil healthy daw iyon?

Hindi niya sinagot agad ang tanong ko. Ang hangin sa rooftop ay mas malamig na ngayon, humahaplos sa balat ko na parang paalala na ang mundo sa ibaba ay hindi pa rin tumitigil. Ang lungsod ay parang buhay na buhay—mga ilaw na kumikislap, mga kotse na nagmamadali, mga buhay na hindi alam ang lihim namin dito sa itaas. Pero kami… parang nakabitin sa gitna ng kawalan.

Maganda ang hubog ng katawan ng kaniyang kaibigan kaya hindi akalain na matakaw pala ito. "Saan mo nilalagay 'yong ganiyang karaming pagkain? Kung ganiyan ka talaga kumain, bakit ang sexy mo pa rin? Hindi ka tumataba. Sana lahat ng katawan ganiyan. Ako kasi kailangan ko matutong magbalanse ng pagkain ko dahil mabilis akong tumaba. Nakakainis nga! Kasi kapag gusto ko kumain ng marami ay hindi ko magawa. Kailangan tama lang para iwas baboy ang katawan."