Novel & Cerita Mabangis Na Lungsod Buod

Para bang isa pa akong batang paslit. I don't want to see these mud all my life. Ayaw kong makarinig ng tunog ng kalabaw, baka at kambing sa araw-araw. I want my city life back. I want it so much. I want to enjoy watching the tall buildings.

Kabanata I. “Malayo pa ba tayo, Manong?” Isa’t kalahating oras na ang aming binabiyahe mula pa kanina pero hanggang ngayon hindi pa rin kami nakakarating sa tinatawag nilang Evergreen City. Mula sa mataong lungsod, unti-unting nawawala sa aking paningin ang kumikislap na mga ilaw at napapalitan ito ng mga nagtataasang puno. Ang kaninang mainit na panahon ay napapalitan ng malamig na simoy ng hangin.

"Anong ibig mong sabihin?" Napangiti ako, pero hindi ito ngiting may kasamang tuwa, ito ‘yung klase ng ngiti na nagpapasabik sa gulo. "Nandito lang ako, wala lang kayong ideya kung saan." Nakita ko kung paano gumuhit ang kaba sa kanyang mukha. Alam kong iniisip na niya kung paano iyon naging posible. Alam ko na talagang sinuyod nila ang buong Cebu City pati na ang mga bayan kung saan may kamag-anak ang tatay ko.

Tumango ito, sabay sabi, “Mahirap ang bagong simula, pero minsan ‘yun ang kailangan para matutunan mong magmahal muli—una sa sarili mo.” Napangiti ako. Parang may kakaibang ginhawang hatid ang mga salita niya. Habang tumatakbo ang bus, dumilim ang paligid, pero sa loob ko, may liwanag na unti-unting nabubuhay. Pagdating sa lungsod, bumungad sa akin ang ingay ng mga sasakyan, ilaw ng mga gusali, at mga taong abala sa kani-kanilang buhay.

Baguio’s mornings never fail to calm me down. Madalas pa rin akong gumising nang maaga—hindi dahil may kailangan akong habulin, kundi dahil gusto ko lang maramdaman kung paano sumikat ang araw habang unti-unting binabasa ng hamog ang mga dahon. Tahimik. Mapayapa. Parang ang lungsod mismo ay humihinga kasama ko.

tumulo ang mga luha ko "...S-Sana po, Hindi pa iyon ang huli naming pagkikita at sana rin po, Matapos na ang epidemyang nangyayari sa mundo at maparusahan ang dapat parusahan. Amen" Untu-Unting bumigat ang talukap ng aking mga mata at pumikit upang matulog. Goodnight Mama, Papa. Jena at Maine. Mahal ko kayo. Kalaliman ng gabi ng maramdaman ko ang lamig dahil ng aircon. Halos nakabaluktot amg katawan ko ngayon dahil sa ginaw. Dinaig ko pa ang nasa ibang bansa. Medyo nauubo-ubo din ako at sumasakit ang ulo ko.

Magkukunwari na lamang siyang walang alam. Bukas… Kapag bumalik ito bukas, babalik na rin ang lahat sa dati. Mag-uusap sila nang maayos. Baka handa na siyang magbago. Tungkol sa kasal. Tungkol sa hinaharap. Tungkol sa lahat. ************* KINAGABIHAN sa Cebu, nagningning ang lungsod sa ilalim ng walang bilang na ilaw at liwanag mula sa mga street lights at buildings.

LIAN POV Ang gabi ay mas mabigat sa lungsod kaysa sa liwanag ng araw. Bawat poste ng ilaw ay may anino. Bawat anino ay may mata. Bawat mata ay may kwento ng lihim at kasinungalingan. Pinili ko ang gusaling i-infiltrate. Walang pangalan. Walang marka. Para sa iba, isa lamang abandoned warehouse. Para sa akin, sentro ng sistema na matagal nang nakatago sa mata ng publiko.

Habang tumatagal, lalo itong dumidikit, nagiging parang solidong hangin na kayang maramdaman sa balat. 🏙️ Ang Lungsod ng Sampung Milyon **“Sa laki ng guhong ito… malamang may hindi bababa sa sampung milyong tao ang nanirahan dito. Ang libingan ng sampung milyon… ito ang isa sa pinakamainam na lugar para sa Underworld Ascension Method.”** Ito ang naisip ni Juan. 🧊 Apat na Uri ng Matinding Yin

Naglaho si James at muling lumitaw sa labas ng lungsod kung saan naramdaman niya ang aura ni Jabari. Tumingin siya sa unahan sa mukhang sinaunang lungsod. Ang lungsod ay mukhang napakatanda at malaki. Ang tarangkahan ng lungsod lamang ay daan daang libong metro ang taas. Walang gaanong mga gusali sa lungsod, ilan lamang sa mga maringal na espirituwal na kabundukan na nakataas sa kalangitan at nagpapalabas ng napakalakas na enerhiya.