Mabangis Na Lungsod Buod Mga Nobela at Kwento

Kaya alam niyang hindi niya kakayaning pang mabuhay kapag nawala ito. “Dito, tahimik, malayo sa magulo at maingay na lungsod. Dito, simple lang ang magiging buhay natin. Tayong dalawa lang,” tila nangangarap na wika nito. “Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?”

He pulled me for a long and tight hug. I felt like the crescent moon above smiles with its stars while staring at us down the earth. Malayo sa siyudad. Malayo sa ingay ng mga sasakyan, ng magulong magulong kalsada, ng mga nagmamadaling tao-malayo sa buhay sa lungsod. Dito ko natagpuan ang buhay na hindi ko kailanman hinangad noon. Dito ko natagpuan ang kasiyahang hindi ko mahanap sa kahit anong okasyong dinadaluhan noon.

Chapter 28 Lumipas ang siyam na buwan—mabagal, mabigat, at punô ng mga gabing walang tulog. Nasa Macau na ako ngayon. Isang lungsod na kumikislap sa gabi, pero tahimik para sa isang babaeng tulad kong nagtatago sa sariling anino. Malayo ito sa Milan. Mas malayo sa Pilipinas. Mas ligtas para sa mga lihim na ayokong habulin ng nakaraan.

Nang hindi alam kung hanggang saan iyom sa wakas ay nagising siya. 'Bwisit!' Nabigla siya sa nakita. Nasa isang humongous underground city siya. Ang iba't ibang antas ng gusali ay bumuo ng isang hilera. Maraming sangandaan at kalsada. Nakikita niya ang hangganan ng lungsod. Ang buong underground city ay halos doble ang laki ng headquarters ng Pure Yang Division.

magalang niyang bati. Tumango si Papa. “Magandang umaga, hijo.” Ngumiti si Mama. “Umupo ka na, hijo. Malapit na itong maluto.” May kung anong kakaibang hangin sa pagitan naming apat. Hindi tensyon, pero mabigat. Parang alam naming lahat na may kailangang pag-usapan—at hindi iyon kayang ipagpaliban lalo pa at paalis na rin kami, babalik na sa syudad, sa ingay ng mundo.

KINABUKASAN... Hindi pa man tuluyang sumisikat ang araw ay gising na ang buong lungsod. Alas-singko pa lamang ng umaga nang magsimulang magliwanag ang kalangitan sa silangan. Manipis na hamog ang bumabalot sa Metro Manila habang unti-unting dumadami ang mga sasakyang bumabagtas sa mga pangunahing lansangan.

“Depends if you wanted to stay a little longer.” “Sure!” biglang bulaslas niya. Napatakip naman siya sa kanyang bibig at nag-peace sign. Welp, that was embarrassing. “I mean, why not po? I’m curious about this place. Wala kasing masyadong bukid at natures sa Manila. All I can see are buildings and buildings. I find these kinds of places very fascinating.”

Let me spell and define the word Revenge for you. Pumalakpak ang lahat bago pa man umalis at pumasok sa isang building. Nakabibingi ang ingay. I can't stop turning my head and estimate the people. Kung floating city lang ito, tumba na ito dahil sa dami nila. Mahigit kumulang 100,000 Mahar people are here. Parang maliliit na langgam ang nandito na ang sarap paulanan ng apoy.

Kabanata 2 First Day Habang nasa byahe ay hindi ko mapigilang hindi mamangha sa nagtataasang gusali na aming nadaraanan. Meron namang ganito sa Cordova pero ang makakita nang ganito kadaming building ang nagpapa-awang ng aking mga labi. Kahit ramdam ko ang gutom ay tila hindi ko na alintana sa dahil sa makabagong siyudad sa na aking nadaraanan.

tawa niya kaya mas lalo akong napangiti Madaming sasakyan at mas lalong madaling building pala sa Manila, ngayon ko lang ito nakita dahil sa probinsya namin ay puro simpleng bahay at puno lamang ang makikita roon Kung hindi naman ilog ay mga bundok ang naroon, hindi katulad rito sa Manila na mukhang walang space para sa mga bundok at ilog Bigla kong naalala ang kapatid ko na si ysabelle na nasa hospital at nalungkot, sana makita niya rin ito kapag nakalabas na siya sa hospital