Mabangis Na Lungsod Buod Novels & Stories

Mula sa kinauupuan ay tanaw niya ang mga nagtataasang gusali, dagat ng mga sasakyan, maingay na paligid at mga taong nagkukumpulan sa iba't ibang sulok ng lugar. Typical city. Mausok, magulo, maingay at puno ng mga nagtataasang building. Nakakasawa rin manirahan sa siyudad. Kung siya ang tatanungin ay mas gusto niyang manirahan sa probinsya kung saan maraming mga puno at malamig o 'di kaya sa Canada kung saan siya nanggaling.

Matapos maayos ang kanilang tirahan, umorder sila ng pagkain at pagkatapos kumain, natulog na. Kinabukasan, Linggo, naglibot sila sa lungsod upang makilala ang paligid. Napakalaki ng Makati, punô ng mga industriya at napaka-modernong lungsod. Nasa baybayin ito, at ang pantalan ay nakakaakit ng maraming negosyo, ginagawa itong isang sentrong urbanong pang-unang klase.

"Nag-effort ako para lang mapunta si Young Master Saban dito!" “Tumango ka na! Bakit ang bilis mong magbago ng isip?!" "Paano ka mabubuhay sa lungsod kung patuloy kang nag-aalinlangan?"

CHAPTER 113 Yaya Lingling and the Billionaire's twin “Tumayo ka kasi ng matuwid para makalakad ka ng maayos, ang bigat mo kayang tao ka." “Shit!" Ayan tuloy, kamuntikan na naman kaming matumba sa damuhan, buti nalang at bermuda itong tinatapakan namin dahil kung semento ito, for sure, kinabukasan marami itong pasa sa katawan. May mga pasa na rin yata ako pero hindi ko na pinapansin.

Isang maleta lang. Akmang bubuhatin niya na ang maleta ko ngunit inagaw ko iyon sa kanya dahil may hawak siyang body bag. Sa tingin ko ay iyon lang ang gamit niya. “Ako na… baka mabigatan ka may hawak ka pang body bag.” “Buntis ka, masama sa buntis magbuhat ng mabigat.” “Hindi naman mabigat yan, saka may gulong naman…”

Ganito ang Maynila. Kung ikukumpara sa probinsya, malayong-malayo ang agwat. Kung doon ay tahimik, dito ay maingay. Kung doon ay sariwa ang hangin, dito ay polluted. Nakakamiss tuloy ang buhay probinsya. Kamusta na kaya sina lolo at lola? Kamusta na rin kaya si Marco? Baka sa susunod kong uwi doon, pag-aari na ng pamilya ni Marco ang halos buong lupain ng lungsod.

Ubos na. Malayo na kami sa city. Wala nang matataas na building, wala nang ingay, wala nang kahit anong pwedeng magpaalala sa kaniya. Yung mga puno sa gilid ng daan, yung simpleng bahay, yung hangin… mas malamig dito, mas payapa. Pero kahit anong layo, hindi ko matanggal si Shane sa utak ko.

Ito ay isang maliit na bayan kung saan kilala ng lahat ang lahat at ang pagiging nasa sandali at malayo sa aking tahanan ay nagpapaunawa sa akin kung gaano kalayo ang napunta sa buhay sa bansang iyon. Pakiramdam ko ay nasa ibang dimensyon ako. Nakakita na ako ng mga larawan ng malaking lungsod sa mga magazine at pelikula sa paglipas ng mga taon, ngunit ang talagang maging smack sa gitna ng lahat ng ito ay nag-iiwan sa akin na humihingal. Ang abalang mga lansangan ng lungsod ay nagpapadala ng mga agos ng mga flutter at butterflies sa aking tiyan...

Kaya alam niyang hindi niya kakayaning pang mabuhay kapag nawala ito. “Dito, tahimik, malayo sa magulo at maingay na lungsod. Dito, simple lang ang magiging buhay natin. Tayong dalawa lang,” tila nangangarap na wika nito. “Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?”

He pulled me for a long and tight hug. I felt like the crescent moon above smiles with its stars while staring at us down the earth. Malayo sa siyudad. Malayo sa ingay ng mga sasakyan, ng magulong magulong kalsada, ng mga nagmamadaling tao-malayo sa buhay sa lungsod. Dito ko natagpuan ang buhay na hindi ko kailanman hinangad noon. Dito ko natagpuan ang kasiyahang hindi ko mahanap sa kahit anong okasyong dinadaluhan noon.