Novel & Cerita Memórias

ดุจดาวหันขวับมามองเขา “คุณอ่านออกเหรอ?” ธีร์พยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเข้าใจมัน” เขาเริ่มอ่าน “โครงการคลื่นความทรงจำ ระยะที่ 3 ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ การถ่ายโอนความทรงจำสำเร็จ แต่มีผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด ผู้เข้าร่วมการทดลองแสดงอาการ...”

ทันใดนั้น ระบบก็แสดงคำถามสุดท้าย --- FINAL AUTHORIZATION TO STOP THE BOMB ENTER PRIMARY MEMORY --- “Primary Memory?” คิรากรถาม “ความทรงจำหลัก?” พิมพ์พลอยจ้องหน้าจอ ก่อนชะงัก เพราะใต้ข้อความนั้น มีภาพหนึ่งปรากฏขึ้น

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

พูดจบฉันก็ยกแก้วเหล้าที่วาโยชงให้ขึ้นมากระดกอย่างกระหาย ก็พูดไปซะเยอะเลยวันนี้น่ะคอแห้งชะมัด “ก็เธอเพิ่งพูดเมื่อกี๊ว่าใช้เวลาทวนความจำอยู่เป็นปี” วาโยทวนคำพูดของฉันซ้ำอีกครั้ง ฉันก็เออออตามเขาไป “อืมก็ใช่.. เดี๋ยวนะ! ถ้างั้นก็แปลว่าฉันเรียนช้าไปปีหนึ่งน่ะ สิ”

คำพูดของผู้เป็นหมอตอนที่อยู่เมืองไทยลอยผ่านประสาทสัมผัสหูของดอกฟ้าอีกครั้ง 'สมองของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอาจจะส่งผลให้คนไข้สูญเสียความทรงจำ'

“พี่คุยกับอุ้ม กับหมอเนตร ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสุขภาพร่างกายและสมองของเขา พี่คิดว่า เป็นเรื่องเกี่ยวกับจิต ต้องหาหมอจิตศาสตร์” อธิคมมองหน้าพี่ภรรยา “ผมไม่คิดอย่างนั้น อาการของเขา เหมือนกับว่าความจำในปัจจุบันขาดช่วงไป แต่จริง ๆ ไม่ขาดหรอกนะ สิ่งที่ปรากฏชัดขึ้นมาระหว่างนั้น ค ือ เรื่องราวในอดีตชาติของเขา วิธีการที่เราช่วยเขาอยู่ตอนนี้ ผมยังคิดว่าใช้ได้ เรามาถูกทางแล้ว ขบถเจ้าช่วยเราได้หลายเรื่อง พี่กตไปโตเมืองนอกเสียนาน อาจจะจำเหตุการณ์สำคัญบางอย่างไม่ได้ แต่อุ้มอยู่กับคุณพ่อคุณแม่มาตลอด อุ้มจำได้ครับ”

มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงเซ็ง “มาร์คที่นี่มันเรือนหอพี่นายนะ มันคือความทรงจำของพี่ชายนายฉันไม่ควรอยู่ที่นี่”

“พี่จักรอ่ะบ้าจริง...” “ถือเป็นคำอนุญาต” ก็จะไม่ให้อนุญาตได้อย่างไร เพราะตอนนี้เต้าอวบอิ่มของเธอคัดเต่งจนแทบจะปริแตกอยู่แล้ว ตั้งแต่จักรฟื้นความจำกับเธอข้างในบ้าน จนถึงฝากความทรงจำอีกครั้งไว้บนชายหาดก็กินเวลาหลายชั่วโมง

องน้ำชา เขายิ้มในใจพลางนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขของเขากับเพื่อนคนนี้ ขอบคุณที่เป็นห่วงกันเสมอ คิดถึงนะ คิดถึงที่สุดเลยรู้ไหม นานแล้วรู้ไหมที่เราไม่เจอกัน ไม่รู้ตอนนี้เธอจะไปรอเราอยู่ไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เราก็จะตามไปหาเธอ แล้วพบกับที่ปลายฟากฟ้าตราบเ ท่าสัมปรายภพ นิรันดร์ มีที่แห่งหนึ่งที่ฉันจะจดจำไปตลอดชีวิต แม้บางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปก็ตาม ที่นั้นล้วนมีความทรงจำมากมาย ญาติพี่น้อง เพื่อนพ้องหรือคนที่ฉันรัก

ฉันส่ายหัวก่อนเขาจะก้าวขึ้นเรือและหันมาโบกมือลาฉัน “เข้าบ้านไปได้แล้ว...และรับโทรศัพท์พี่ด้วยล่ะ พี่เมมเบอร์ไว้ให้แล้ว” ฉันงง เขาเอาไปเมมตอนไหน