Mia Woods Novels & Stories

Humakbang ako ng malaki at inapakan ang t'yan ng sundalo nang hindi nilalapat ang paa sa lupa ng base nila. "Pagsisisihan mo ang araw na ito, Officer. You'll regret that you didn't let an unauthorized person help you, coward." Diniinan ko ang pagkaka-apak sa t'yan n'ya. "At hindi ako kung sino lang." pinanlakihan ko s'ya ng mata. "I am Mikaela Perez, your soon to be heroine." ----- Mas lalong lumakas ang ulan pag-alis namin sa base ng armyng duwag.

Hays, alam ko na naman ang sasabihin niya. Inagaw ko sa kanya ang hawak niyang bote ng champagne, binuksan iyon at nagsalang ako ng marami sa baso agad nilagok ang laman niyon. " Where's the maid ? " " I drop her off to her room, bakit hindi mo man lang binigyan ng map ang personal maid mo ? Para hindi naman siya naligaw sa paghahanap sa bar room " I rolled my eyes.

“Hindi mo yata kasama si Brix? And you’re a new face here, too.” Ipinilig ko ang mata at nakita si Mia. Umupo siya sa katabing stool at um-order ng maiinom. She looks stunning with her blonde and wavy hair down. Nakasuot din siya ng black reefer at black boots. This is the first time I see her wearing casual clothes than her usual one—the white coat. “What? In love ka na ba sa akin?” Nailing na lang ako sa sinabi niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya tumitigil.

''If it is, then we will escort you to your meeting place. Parang sasabog na yata ang ulo ni Mia sa mga ito. Umuusbong na rin ang kaniyang galit, lalo pa't kumikitid ang kaniyang pasensya. Which is hindi rin normal sa kaniya. Nakapanganak naman na siya at mag-iisang buwan pa lang ang lilipas, ngunit ang nakakapagtaka, bakit meron pa rin siyang moodswings? Mia is a pasensyosa kind of girl. Mahaba ang patience niya, to the point that she can tolerate things if gugustohin niya.

"Then I'll stay somewhere else. Labis-labis na kapag hiniling ko pang hayaan mo akong manatili rito." "I mean you can't stay here because this house is not mine. Sa kaibigan ko ito. Dumaan lang ako rito dahil may mga kailangan akong bilhin bago ako umuwi sa Zambales." Kumunot ang noo ni Mia. "Kadarating ko lang galing sa Canada no'ng isang araw. My friend let me stay here. Mamaya na ang alis ko. Umuwi ako rito sa Pilipinas para kay Lola Anita. She was diagnosed with stage 5 dementia. Gusto ko siyang alagaan. If you want, you can come with me."

Gamit ang larawan ni Alexis, tinanong nila ang lahat ng nakakasalubong nila sa kalye, bagama't hindi nagtagumpay, kahit na lumipas na ang oras ng tanghalian. Pawis na pawis, nagpahinga si Mia sa pamamagitan ng pag-upo sa isa sa mga bench sa park. Uminom siya ng isang basong malamig na mineral water na binili niya sa minimarket. Sa sobrang pag-aalala niya ay naalala lang ni Mischa na wala pa pala siyang kinakain simula kaninang umaga.

At sa isang sulok ng bulwagan, isang maliit na batang babae ang nakangiting pinagmamasdan silang dalawa. Si Mia Blackwood. At sa murang edad na pito, pakiramdam niya ay may nakita siyang bagay na hindi napansin ng iba. Isang babaeng maaaring muling magpasaya sa kanyang daddy.