Morning Devotion Message Tagalog Novels & Stories

Mamaya pa ako magliliptint, dahil kakain pa naman ako, mabubura lang din yun kaya mamaya na lang ako maglalagay. Pababa pa lang ako ay rinig na rinig ko na ang mga malalakas na halakhakan nila mom, dad at Liam. Ayoko siyang tawaging Hades, dahil tunog pang-demonyo. Kaya Liam na lang. Nang tuluyan na akong makababa. "Good Morning Anak/Ate!" sabay sabay nilang bati sa akin. "Good Morning." poker face kong saad, bago umupo sa upuan at nagsimulang kumain.

He mumbled the last word. Hm? What did he say? "What?" I didn't understand it, but I know it's something bad. He sighed and crossed his arms, "Nevermind." He looked away at me as though dismissing me. I grinned at this, suddenly interested as realization dawned on me. He was teaching me some Filipino words! "Wait, then what about a good morning?" "Magandang Umaga." He answered. Nodding, I furrowed my eyebrows, thinking for another one, "Afternoon?"

This is helplessness in its simplest term. At around nine o’clock in the evening, while waiting for matters to somehow improve, I remembered the kid next to our apartment saying, “Ma, mababa na ang tubig, kita na yung plate number ng kotse.” (Ma, the water is finally subsiding. I can already see the plate number of the car)

Sarcastic I slowly close my eyes i feel the peace in this kingdom, i fell like im home. I open my eyes where am i? Its so dark i cant see anything! I hear some voices whispering in my ears i hate it! "Wag kang mawawalan ng pag asa hija" i heard it, whats this? "Zuri wake up" ""What do you think my daughter you can have a happy life?" Im scared, im so scared Its look like an echo inside in my mind "Baby dont hate me okay? Uhmmm daddy loves you so much kaya gising ka na"

"Ay naku! Tigil tigilan niyo ako mang Pablo, umalis akong nag iinuman kayo pagbalik ko nag iinuman pa rin kayo? Yung totoo may atay pa ho ba kayo?" Pag sermon ko sa mga kapitbahay kong lasenggo. Mga taong tinanggap na ang masalimuot na estado ng buhay nila hayy jusko! "Ano'ng oras na ng gabi ah kapag may pumunta ditong taga PDEA naku! Kahit hindi kayo positive sa drugs dadamputin kayo." "Bakit naman Grace?" "Aba nagtanong ka pa talaga Pipoy ah! Yung mata mo boy, ang lalim parang any moment from now magkakaroon na ng bukal diyan."

Kaharap n'ya ang aking ama na nakasuot ng pangheneral din. Malalim na buntong hininga ang aking pinakawalan at bumati na walang gana. “Magandang umaga ama at sa iyo rin ginoo.” Tumayo ito at nagbigay galang sa akin ngunit, wala akong pakialam sa kanya dahil hindi s'ya ang aking napupusuan.

Lalo pa ngayon na ako ang nangunguna sa ranking namin sa first year. "Magpapagising ka ba sa amin?" Tanong nito. Madalas namin iyong gawin lalo na kapag mayroong ganap dito sa seminaryo. May pilgrimage kasi bukas. Dahil medyo may kalayuan ang lugar na gaganapan ng pilgrimage, kailangan naming gumising ng mas maaga pa sa nakaugalian naming oras ng paggising. "Bahala na... Matulog ka na, Lazarus." Sambit ko sa kaniya.

Hanggang Kailan KAGAYA ng nakasanayan, nauna na akong magising bago ko pa marinig ang ilang katok mula sa aming pintuan, alas- dos na ng madaling araw iyon nang tingnan ko ang aming orasan, pinagbuksan ko ang aking mister na halatang pagod na pagod at puyat na puyat mula sa magdamagang operasyon. Tinanong niya agad ang mga bata at sinabi kong maayos naman sila at mahimbing ang mga tulog.

A waiter topped us off just as the main course was served—grilled sea bass with saffron sauce, creamy mashed potatoes, and green asparagus. A little later, as dessert arrived—lemon tart with fresh berries and a dollop of cream—my mom stood once more. “Before we all get too full or too sleepy,” she said, “I want to say this. You all worked like lions. This was more than a summit; it was a windy and rocky storm. And we came out of it alive—together. I’m proud of each and every one of you. And I hope tonight, you let yourselves rest. You’ve earned it.”

Sa pag-iisip na iyon, mabilis akong pumasok sa kwarto, kagat-kagat ang kuko, saka mabilis na inoff ang phone. I'm sorry, I can't talk to you, Thaddeus. Mainit ang mata sa atin ni Mommy. Kthnxbye. Iyon ang huli kong mensahe sa kanya. Minsan naisip ko na kahit papaano, magaling pa rin pala akong magdahilan. Napangisi ako bagaman punong-puno ng mga iniisip at kaba, nakatulog rin ako.