My Fault Meaning の小説・ストーリー

"Nelia..." "I'm sorry, I'm sorry kasalanan ko." Paghingi ko nang tawad habang nasa ibaba ang tingin ko. "Don't say sorry. Mas nasaktan ka, I'm sorry it's my fault." "Bakit kasi ganun, ang sakit sobrang sakit. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko." Dagdag ko pa. Malamig ang puso ko ngayon, tila'y tumutulo na rin ang mga luha ko nang hindi ko manlang namamalayan.

"It's all my fault, it's my freaking fault—" "Shh..." Pinatahan naman siya ni Karla nang magsimula siyang humagulhol ng iyak. "It's not your fault, Vee. We're agents and it's our duty to protect innocent lives..." "Kung hindi siguro dahil sakin baka wala nang madadamay pa—" At napaiyak na naman siya ng lubusan sa tuwing naiisip niyang kasalanan niya ang lahat. It’s all her fault, yan ang lagi nangunguna sa tuwing makikita niya ang mga naging resulta.

Wala naman siyang ibang sinabi. “That makes sense, it does seem like it's my fault, then I forgive you. Oo na, ako na ang nagkamali.” Pagak na natawa na si Naomi, hindi makapaniwala na hindi na siya pinakitaan pa ng attitude ni August. ‘Ganito na kabilis na kausap si August?’

Makapal ang mukha mong haliparot ka. Tinarayan niya ito. "Don't look at me like that. Baka hindi mo alam na lahat ng ginawa mo ay alam ko. What happened to Zarus is your fucking fault. Kung hindi dahil sa ginawa mo hindi mangyayari kay Zarus iyan." Taas ang kilay at nanggigil na sabi niya rito. Lalong sumama ang tingin nito sa kanya na siyang kinataas ng kilay niya lalo. "It's your fault, bitch! Kung hindi ka umalis hindi ka sana niya susundan."

“Stop that, and forget it, I have nothing to say, and we have nothing to talk about Faith. You chose to walk out of the room naked, and yes it is your fault that manong seen you naked. Isa pa, hindi ko na kailangan pang ipaalam sa iyo na may mga ibang tao sa bahay, whether or not you are mad about what I told you this morning, hindi pa rin tama na lalayas kang naka hubad, and I did tried to stop you so what happened isn’t my fault. Huwag mo nang isisi pa sa iba ang kasalanan mo, you are the one to blame about what happened, it’s the consequences of your stupid actions and that’s the end of it.” Mahabang litanya ni Zack sa seryosong tinig, ni hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. “S-s

May guilt sa mga mata niya. “This is my fault,” mababang sabi niya. “Ako ang dahilan kung bakit nahila ulit siya sa gulong ito.” Pumikit siya sandali. “Sinusubukan na niyang bumuo ng bagong buhay…” Napabuntong-hininga siya. “At ako na naman ang dahilan kung bakit mukha siyang may kasalanan.” Saglit na nagdalawang-isip si Alfie bago mahinang nagsalita.

“Kahit nga ako ay naninibago… naninibago pa rin. Hindi ako sanay na mayroong hindi mapalagay sa loob ng mansyong ito na noon ay punong-puno ng mga masasayang alaala. Ang ama mo kasi masyadong mapagmataas. Ayaw na ayaw na maapakan ang orgulyo.” “Nauunawaan ko naman si papa, ’Ma. Kasalanan ko naman talaga at naging madalos-dalos ako sa nararamdaman ko. Pero kahit gano’n ay hindi ko hinihiling na bumalik sa nakaraan para ayusin ang lahat.” Humarap siya sa kaniyang likuran kung saan abot-tingin ang anak na mahimbing na natutulog. “Hindi ko pinagsisisihan na dumating si Angielyn sa buhay ko. Pagkakamali man ang pinagmulan ng lahat, kailangan pa ring panindigan dahil iyon ang pinili kong tahakin.

Hindi ako nakaimik. Was it really my fault after all?

“Why is it always my fault when things like this occur? Despite the fact that I did nothing to cause you harm, you continue to blame me.” Nautal at hindi mahagilap ni Ysabella ang kanyang sasabihin dahil alam niyang tama ang rason ni Axel at siya lang talaga itong ewan sa tuwing nagkakaroon sila ng ganitong sandali. Hindi niya maunawaan kung bakit siya nagkakaganito at kahit anong halukay niya sa kanyang isipan kung bakit siya nagkakaganito sa harap ni Axel ay hindi niya alam. Hindi naman siya ganito noon pero ngayon simpleng pagkakadikit nila ay bigla-bigla na lang nag-re-react ang katawan niya kung saan bigla na lang mag-iinit ang kanyang mukha at tainga, makakarinig siya nang malalakas na

Sunod kong tiningnan sila Papa na seryoso lang na nakatingin sa amin. "Is the news true?" Dad's penetrating voice made us uneasy. I gulped before nodding my head. "I-I'm sorry, D-Dad," paumanhin ko at napayuko. Wala naman akong pwedeng sabihin maliban sa 'I'm sorry'. It's my fault that I ruined our reputation. As they said, admitting your faults is the crucial first step towards making things right once again. May isang kasabihan na nakatatak talaga sa utak ko. They said, sorry means you leave yourself open, to embrace or to ridicule or to revenge.