Novel & Cerita My Fault Meaning

wika niya seryosong seryoso kaya naman pasimple ko siyang nilingon para samaan ng tingin ngunit sinalubong ako ng mata niya. "Fine, it's my fault." I give up. "It's really is your fault." Ngumuso ako dahil tama si Kuya Luke, he's straight to the point kahit masakit sasabihin niya kasi nagsasabi siya ng totoo. "I hate you," bulong ko sobrang hina ngunit mukhang narinig niya dahil narinig ko siyang bumuntong hininga sabay singhal na para bang hinabaan niya ang pasensya ngunit naputol ko agad.

“Don’t put the blame on me. It’s your d amn fault whatever the f uck you say now!” Nagngalit ang mga ngipin niya. “Kaya mas pinili mo na kampihan si Faustina?! The same woman who ruined our family. Nakalimutan mo na ba na siya ang dahilan kaya hindi pinakasalan ni Aslan ang Nanay natin? Siya dapat ang sinisisi mo, hindi ako! Paano ka nagpapakaama sa anak mo kung kumakampi ka sa mali?!”

Narinig ko na rin ang mga salitang matagal ko ng hinihintay mula sa bibig niya. "Truthfully, it's not your fault. The death of your brother wasn't your fault. I saw it. Nakita ko na ginawa mo talaga ang utos ng mga magulang mo. Pero napansin ko na parang may mali sa galaw ng alon kung nasa'n ka ba naroroon. Isinangtabi ko iyon kasi akala ko mali lang ako. But that's not the case. It's actually my fault. It's my guilt that gave me the reason not to take care of you when your parents got into car accident. That's why I'm sorry, Rei. Truly sorry." Yumuko pa ito sa aking harapan matapos sabihin ang lahat ng bumabagabag sa kaniyang isipan. Habang ako naman ay hindi maipaliwanag ang ekspresyon na

"I am so sorry, natatakot lang ako, at nagdesisyon ako, naging makasarili ako ng hindi ka iniisip, at hindi ko man lang kinumpirma, please—" "It's not your fault, I know that even you already accepted it, pero naiintindihan ko, patawad." Yhra hugged me tighter and the heavy chest of mine fades away. "It's not your fault, wala ka naging kasalanan mula umpisa hanggang sa huli, at isa lamang ang maipapangako ko Yhra." I held her tight and look straight to Yhra's eyes.

Hindi ko mapigilang mapaiyak nang mabasa ko iyon. Kasalanan ko! Kasalanan ko! She left me... It's my fault... ****

Kinuha niya ang kape at muling sumimsim. “Ano ang ginawa ko para sabihin mong wala akong modo? Hindi naman ako nang upo ng mukha sa ating dalawa?” Nasamid siya sa kapeng iniinom niya. “It’s not my fault, lady. It’s your fault.“ paninisi pa nito sa kanya.

Pero hindi pala ako gaya niya na kayang talikuran ang kabutihan. "Hindi ko na mababawi ang nagawa ko. Pero lumayo ako at sinusubukang itama ang mali, Nay..." Gumaralgal ang boses ko. It's not easy to admit that it's my fault. Dahil sa kabilang isip ko, sinasabi nitong tama lang naman ang ginawa ko. And it's not really my hundred percent fault. Trisha was part of it. Ang mali, may nabuo. Hindi ako nag-ingat.

Emosyonal na salaysay ni mama na alam kong lumalambot na naman ang puso at mas nanaig ang kabutihan nito na palagi namang nangyayari kaya napahinga na lamang ako ng malalim. "Mom, it's not your fault kaya huwag po kayong maguilty. Kung anuman po ang nangyari, tadhana na po ang naningil at humatol sa kanila kaya wala po kayong kasalanan." Puno ng sensiridad na payo ko dahil alam ko na iyon din naman talaga ang totoo.

,tawag nito sa pangalan ko. " Bakit ka pa pumunta rito?Sana tinawagan mo muna ako.".malamig na saad ko dito. Sa makalipas na maraming taon Kay daming nagbago. " It's been years,hindi mo pa din ba siya naghanap?." the guilt is written on her face." I'm sorry,kasalanan ko ang lahat." " It's also my fault" malungkot na saad ko. Nangyari ito dahil naduwag ako na aminin sa kanya ang tunay kung nararamdaman.

“I-I’m sorry, pa. I’m really sorry. Kung ako na lang sana yung nawala siguro—” “No. It’s not your fault. It’s my fault. Naging pabaya ako, hindi sana mamatay ang mama mo kung nando’n ako. Hindi sana tayo maghihirap at magkakaganito. I’m so damn useless," saad nito at saka hinalamusan ang mukha gamit ang kanyang mga kamay. Umiling ako. “Hindi po ‘yan totoo.”