Novel & Cerita My Fault Meaning

Ngumisi siya. “I did not expect that thought coming especially from you, huh. Hindi ko alam na may mga ganyan ka palang iniisip.” “It was just a mistake, Rocky. Next time kasi dapat nililinaw mo ang mga sinasabi mo,” I spat, still embarrassed to even admit my fault. “Woah, so ako ang mali?” Muli siyang humalakhak. “Okay, then. If it’s my fault, then it’s okay. My fault, then.”

Bumubuhos ang luha kong hindi malaman kung paano patitigilin. Sa bigat ng nararamdaman ko tila sasabog na ang dibdib ko. "I'm s-sorry. It's all my fault.. It's my fault.." "Ssshhh.. Hindi mo kasalanan.. Wag mong sabihin yan.." Kumawala ako sa pagkakayakap niyang napunta sa mukha ko ang mga palad niya. Nagtama ang mga mata naming namumula, namumugto sa kakaiyak.

nafru-frustate niyang sabi. "Sorry! My fault!" I admit. "Aish! So stubborn!" Sorry naman! Buntis eh!

Nakikita ko sa mga mata nito ang pagtataka at pagkalito. "This is all your fault..." mahina pero rinig na rinig niyang sambit ko. "W-what?" "This is your fucking fault! Kung hindi sana kita nakilala ay hindi sana humantong ng ganito ang lahat! Tahimik na ang buhay ko kasama ang kinikilala kong mga magulang pero ng dumating sa buhay ko ay nagkanda-leche leche na!" Galit ako galit na galit na para bang gusto kong manuntok ulit ng paulit-ulit hanggang sa mawalang na ito ng ulirat.

"None of this was your fault, Velleria." "No... No..." "You've just acquired placental abruption. I'm sorry. The cause is unclear but again it's not your fault." My hand went to my mouth and I started sobbing, then crying and weeping until darkness consumed my being. I remembered begging God so hard. But does He really exist? Why is that all through out my life I lived in pain? "This is your fault!" I heard someone yell. "Kung sana binantayan mo nang mas maigi ang anak ko, hindi sana ganito."

"Gusto kong itama ang lahat ng mga naging pagkakamali ko. Muli, humihingi ako ng kapatawaran sa lahat ng aking nagawa. Forgive me, my dear daughter." Napapikit si Mia nang mariin at napahagulgol. Mas humigpit ang yakap niya sa ama. She can't imagine the pain he is going through. And to think na nasa huling stage na ito ng cancer, gusto niyang magalit sa sarili dahil kaunti na lang ang panahon niya para makabawi. "We all make mistakes. May mga pagkakamali rin ako. Dapat hindi ko na hinayaang lamunin ng galit ang puso ko. And now, it's too late," wika niya. "Don't be too hard on yourself. I did that to you. It was all my fault. Sa laki ng kasalanan ko sa iyo, hindi ko na nga inasahan na makiki

Lumantad ang namumula nitong mga mata nang dumilat ito at sinalubong ang mga tingin n’ya. “You’re right, it’s my fault. Kung hindi ko s’ya iniwan, sana mababantayan ko siya. Sana masasabihan kita sa nangyayari sa buhay n’ya. Sana natulungan natin s’ya. Sana hindi ako naging dahilan nang pagkawala n’ya.”

angat ko kaya siya nag-angat ng tingin sa akin. Bahagya pang ngumunguya ng panaka-naka, at parang tulad ko lang na kumakain para lang malamanan ang tiyan, medyo muka rin siyang puyat at baka wala rin siyang matinong tulog kagabi. "You know it wasn't my fault, right?" may diin niyang sinabi at sumandal sa kinauupuan at humalukipkip na tiningnan ako.

“H-hindi mo kasalanan lahat anak, hindi kita mapalaki ng maayos kaya hindi lang ikaw ang may kasalanan,” Umiiyak na humiwalay si Aurelia mula sa pagkakayakap sa kaniyang ama. “N-no dad, it was all my fault. Alam ko na lahat daddy, realize ko na lahat. Kaya sorry po,” “Hindi pa huli ang lahat ate,”

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.