N Cus Novels & Stories

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Alas-dose na ng gabi. ​Naglakad si Cyrus sa gitna ng mga puntod, suot ang kaniyang itim na tactical gear na nakatago sa ilalim ng isang mahabang coat. Wala siyang dalang baril, tanging ang kaniyang lumang karambit at ang kaniyang mga kamao. ​"Lumabas ka na, Kael," malamig na sabi ni Cyrus. "Alam kong sampung taon mong hinintay ang sandaling ito."

It was a gift from Zarchx Montenegro. Isinuot iyon ni Cyrus sa pulsuhan ni Ace, may adjust-an iyon kaya naman pwedeng pambata. Hinaplos ni Cyrus ang disenyo nitong Ace ng baraha. Nagkatinginan si LV at Renzi bago sabay na nilingon si Klinton. Namulsa si Klinton habang nakatitig kay Cyrus.

Nagyakapan ang tatlo. Pagkaraan ng isang oras sumakit na ang mga paa ni Claudia dahil sa high heels na soot nito habang nananatiling nakatayo sa labas ng simbahan. Lumabas ang kanyang step sister bitbit ang tatlong plastick na upuan at pamaypay. "Sis, pasensya kana hindi kapa pwede pumasok wala ang groom." Ang sabi ng steps sister niya. "Ok lang ako, baka na traffic lang iyon. antayin ko na lang..." sagot ni Claudia.

Sumenyas si Klinton kay Xianelle at tumango naman si Xianelle bago lumabas ng dinning room si Klinton. Napatingin sina Lance, Scott, LV, Renzi, at Cyrus kay Zeus. Seryoso itong nakatingin sa kanila na para bang sinasaulo ang kanilang mukha. “Hi, Zeus.” Bati ni Cyrus at muling umupo. “Would you like some apple?” alok ni Cyrus. “I don't accept food from stranger.” Ngumiti si Cyrus, “We're not stranger. We're your Uncles. I'm Cyrus Rummage.”

Mukhang hindi iyon napansin ni CJ na nasa unahan lang ang paningin. “Are you okay, kid?” boses ni Rod. Napapikit na talaga ako at hindi na alam ang gagawin. Jusko. Mukhang pinulot ni Rod ang nalaglag na kutsara ni Daniel. “Yes po, uncle. Thank you,” sagot ng anak ko. Nang makapasok kami ng CR, si CJ lang ang pumasok ng cubicle. Nasa labas lang ako at nakatingin sa pinasukan niya.