Naglaho の小説・ストーリー

"A-anong kahibangan iyang pinagsasabi mo?" "Kung matalino ka naman ay bahala ka ng isipin kung anong klase ng lohika ang nailapat ko roon. Your number please. Huwag mo akong paghintayin." Aba at demanding rin masyado ang kumag. Nang makabuo siya ng pasya. "Hindi ko ibibigay sa'yo ang numero ko at...mas lalong hindi ako sasama sa'yo sa SBD—"

Mabuti nalang at wala pang mga taong pumupunta rito. "H-how about m-me, Hara? I still Love you, At kagaya mo napapagod na rin ako. Napapagod na rin ako na hingiin ang attention mo pero hindi ako sumusuko kasi GANON KITA KAMAHAL! Iyong tipong kahit ang sakit sakit na dito." Ani Nathan habang nakaturo sa dibdib niya

Literal na nalaglag ang panga at overacting na napahawak ito sa dibdib. Eh, di wow!

Hernan "Hindi ako makapaniwalang buhay pa si Voughn, Nakakatuwang isipin" Saad ni Nicolo. Agad ko namang tinungga ang natitirang alak sa aking baso, maya maya ay dadating na sila rito. "Eh bakit parang hindi ka naman ata masaya" Natigilan ako tinignan ang lokolokong ito. "Masaya ako Nicolo, kaibigan natin si Voughn, ibang saya ang naramdaman ko ng makita namin siya sa mindoro pero..."

Nag-flash sa screen ng desktop ang mga litrato ni Sanchez kasama si Marina in every place na pinupuntahan nila. “Nakuha ko yan, kasi baka may umaaligid na naman sayo, hindi ba sinabi mo na this past few days marami kang inaasikasong illegal person? Kaya naghanap ako ng reason na baka kaya kinuha si Ms. Hiladgo ay dahil baka dahil sayo, they captured her para makuha ang atensyon mo, what do you think?”

sigaw ko. ***********************

Nagawa na niyang hilahin ang lamesita patungo rito nang mapuna ang pagpatong nito sa tuhod ng papeles. Kanina pa niya inaalok ng mauupuan ang lalaki. Pero mariin lang itong tumatanggi. Animo'y napapaso ito na mapadikit sa kahit na ano at sino na nasa loob ng kanilang pamamahay. "Hindi na A-Agata." Nagawa pa nitong lumunok ng sariling laway nang isatinig ang pangalan niya. "Tapos na rin naman ako sa sadya ko rito."

Khaliyah POV Umaga na. Parang walang nangyari. Nakahain na ang agahan sa lamesa. Sure akong sina Yanna at Larkin na naman ang nagluto. Amoy na amoy ang bagong lutong garlic rice at pritong danggit na siguradong galing pa sa palengke ng Baguio. Sa harap ko, naroon si Nolan, tahimik lang na nagkakape habang si Yanna at Larkin ay abalang nag-aasikaso sa kusina. Kumpleto pa kami, wala pa namang namamatay, napigilan ko naman kagabi si Nolan at nagawan ko ng paraan. Pero ang totoo, may tinik na malaki sa dibdib ko. Isa iyong lihim na ang bigat-bigat dalhin. Lihim na napagkasunduan namin ni Nolan.

at tila ito napa isip sandali. Ngumiti si Norman at bahagyang tumango sa ginang. "Nag kakilala na ho tayo sa isang summit noong last year sa Macau." naka ngiting sabi nito sa ginang. "Norman Villanueva, madam. And it's my pleasure to meet you again." sagot nya sabay lahad ng palad sa ginang na agad naman nitong tinanggap.

Lahat naman sila gwapo pero bakit may isang hindi marunong ngumiti sa kanila? ----#HIOR----