Nag Aaway Novels & Stories

"Ang ganda mo naman para maging tagapunas lang ng mesa. Gusto mo sumama sa byahe ko pa-Maynila? Dadalhin kita sa masarap na lugar." Nanigas si Nayah. Ang kanyang *survival instinct* bilang isang dating magnanakaw ay nag-udyok sa kanyang kunin ang basag na bote sa gilid at i*****k iyon sa leeg ng lalaki, ngunit pinigilan niya ang sarili. Ibinaon niya ang kanyang mga kuko sa sariling palad at tahimik na binawi ang kanyang braso. "T-Trabaho lang po ako, Kuya. Pasensya na po." "Aba, pakipot pa si ganda—"

Nag video at nag group picture lang kami bago tuluyang uminom Tumigil ang yate sa gitna ng dagat para makapag swimming kami at maka kain. Wala kaming ginawa kundi mag kwentuhan at maligo sa dagat habang umiinom, walang humpay na tawanan ang maririnig sa gitna ng dagat. I never felt this happy before, masaya silang kasama mas nakilala ko rin sila. They talked about how hard for their parents to accept the carrier they had chosen, pero sa kanilang lima ay si Wendell ang hindi daw tanggap ng magulang ang ginagawa niya

Goodbyes sometimes could seem like a painted black and white room. Happiness doesn't remain the same each day. Mayroong mga panahon na nagkakaroon ito ng wakas para harapin naman ang totoong mundo. "Mamimiss ko kayo," Mangiyak-ngiyak na sambit ni Naiah. "I'll be leaving for Japan tomorrow." "Don't forget to buy me the products," Tumatawang usal dito ni Hailey. "Ibinilin ko na sa'yo 'yon."

“Hi.” “Woah! ‘Lamig no’n, ah.” Nagpanggap pa itong nangalikgik. “Gan’yan mo ba talaga sagutin ang isang mainit na pagbati? Considering that I’m a longtime friend of yours,” nakataas ang isang sulok ng labi nito. “You’re not my friend.” “What?” nagkunwari itong nagulat. “After all these years, you still didn’t consider me as your friend—”

'🎵🎶Wag ka nang mawa—la ('wag ka nang mawa—la) 'Wag ka nang mawa—la ('wag ka nang mawa—la) Ngayon. "Hear that?" nagyayabang nitong sabi kay Gaston pagkatapos. Akala ko mag-aaway pa ang mga ito pero bandang huli sabay pa silang nagtawanan at nagkantahan na parang mga baliw. 🎶🎵Dadalhin kita sa aming bahay 'Di tayo mag-aaway Aalis tayo sa tunay na mundo...🎶🎶🎶

sang-ayon ng dalaga. " There is a Japanese food one block from here, ok lang ba sa'yo?" tanong nito. " That's fine with me." Nakahawak siya sa braso ng lalaki habang naglalakad sila papunta sa Japanese restaurant na sinabi ni Nigel sa kanya. Nakaalalay ito sa kanya nang paupo na siya. Hindi pa rin ito nagbabago, Nigel's a perfect gentleman. Ito lang ang matiyagang nanligaw sa kanya noon. But she turned him down dahil mas gusto niya itong maging kaibigan. Akala nga niya ay hindi ito makapag move on sa mga pambabasted niya rito noon. But look at him now, he finally moved on.

🎶🎶🎶And maybe someday we might just find the way And we can love forevermore 🎶🎶🎶 "Please wag, nagmamakaawa ako sayo. Hindi ko kaya kapag nawala ka." Ang umiiyak niya na pagmamakaawa saakin habang yakap niya ako sa hita. Pinunas ko ng aking kamay ang luha na tumutulo sa aking mga mata.

i said bago nagiwas ng tingin i cant bear to see him "𝙞-𝙞 𝙘𝙖𝙣 𝙬𝙖𝙞𝙩~𝙞𝙡𝙡 𝙬𝙖𝙞𝙩 𝙧𝙖𝙞𝙣𝙚"he cracked saying my name bago tumayo at inayos ang sarili saka umopo halata ang lungkot sa mukha niya

Nagpapanggap lang ako na hindi ko alam dahil ayaw kong tanggapin ang sitwasyon ko ngayon. Tumango ako. "Sige, pupunta tayo sa Mefar.." XxXCGTXxX

Nag - bi - beach din naman silang magkakaibigan pero hindi siya umaalis sa buhanginan, hanggang sa mababaw lang siya dahil nga hindi naman siya marunong lumangoy at isa pa alam ng mga kaibigan niya na hindi siya marunong kaya pinapanatili lamang nila na nasa mababaw lamang siyang bahagi ng dagat para kung sakali ay hindi nga siya malunod. Paglabas na paglabas niya ay agad niya itong natanaw sa hindi kalayuan, inaayos nito ang blanket at may nakatulos doong payong upang maging panangga nila sa araw. Agad naman itong napalingon sa direksiyon niya ng mapansin nito na may nakatingin sa kanya at agad itong kumaway.