Nakakapagod Quotes の小説・ストーリー

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.

"Babe, bakit nakatayo na naman 'yan? Di ka pa ba napapagod?" "Naisip ko lang nu'ng nilalabasan tayo kanina, sh*t sorry. Halika na nga. Mag-shower na tayo para kumalma na 'to. May sarili kasi 'tong buhay eh." "Grabe, when we are in heat of the moment, di mo na namamalayan mga kaya mong gawin eh." "You mean, you?"

"Naman Ma'am! Sino ba ang pupuri sa sarili ko kundi ako lang din naman diba? Tsaka ganyan talaga dapat Ma'am lakas ng loob at tibay ng pananampalataya." Dagdag niya pa na ikinatawa ko ng malakas. Iba din kasi ang babaeng to, kung ano-ano ang lumalabas sa bunganga. Minsan may mga pa-quotes pa yan na tinatawag niyang hugot, mga pick-up lines, mga knock-knock , name it, madami siyang alam na kalokohan. "Ayan ka na naman sa kaka-Ma'am mo sa akin Z, ginagawa mo naman akong matanda niyan. Magkaedad lang kaya tayo."

Pagod na pagod na ako sa kakaisip kung ano ba ang nagawa kong mali. "Tanggap ko naman Aia na wala talaga akong kakayahan at nagpasasalamat ako sa mga tulong mo pero hindi mo ba nararamdaman na nasasaktan na ako? That everytime you helped me, natatapakan mo ang ego ko! It's too much Aia and I can't bare it... I can't control my self... and I feel pathetic." Aniya at may tumulong luha galing sa mata niya at pagkatapos nagsunod-sunod na iyon.

"Shocks! Sobrang nakakahiya naman 'yon!" "Oh my God! That was so awkward! Kung sa akin siguro nangyari iyon ay baka kumaripas na 'ko ng tumakbo paalis doon!" "Ako rin! Imagine, natanggal ang strap ng bra mo sa kalagitnaan ng pagrampa?! Heck! That would be the death of me!"

Ngumiti ito sa'kin, pumikit naman ako at nakaramdam na ng antok at pagod. Goodluck naman bukas kung makakalakad ako. Ang rupok kasi e, 'yan ang napapala. 'Yon pala ang tinatawag na heaven? Sh*t! Ngayon alam ko na, may bagong kaalaman.

Nakangiting sabi ko sa sarili bago nag Pabuaya sa antok at pagod. Kinabukasan ay bumungad saakin ang sikat ng araw. Pagod ang buong katawan ko ngunit mas pinili kong tumayo at ipagpatuloy ang laban sa taong mahal ko. Pag labas ko ng condo bumungad sakin si Yanha. "Nabalitaan mo na ba?" Tanong nya sakin habang nakatitig ng matalas sa mga mata ko. Umiling ako sa tanong nya.

“Hindi kaba napapagod sa sama ng ugali mo?” “Ay hindi, bakit naman ako mapapagod? Hindi din naman napapagod mga tao na maging masama sa'kin, so bakit ako mapapagod?” double meaning ang sinabi ko kaya impossible na 'di n'ya maramdaman yun. “Bakit Serenity ako lang ba ang naging masama sa'yo? 'Di ba madami din.” “Ikaw lang talaga Glayza, natatangi ang kasamaan mo.” pang-uuyam ko dito. “So please lang, lumabas kana dito at mahaba pa ang pasensya ko.” tinuro ko pa ang pintuan dito.

Nakakapagod, dahil alam kong sa huli ako lang ang masasaktan. *********************** Hit it dudes -MissteriousGuile

"Paano niyo po nasabi na pagod ako?" Tinitigan lang ako ni Mr. Salfuego. Para bang nakikita niya ang mga bagay na hindi ko masabi sa sarili ko. "Lahat ng tao napapagod, Ms. Salmonte. Lalo na kapag hindi natutugunan ang pangangailangan ng isang tao at hindi nabibigyan ng halaga ang mga sakripisyo." Ang lalim ng sinabi niya, pero tumagos agad sa akin, parang tinamaan ang lahat ng kinikimkim ko.