Nakakapagod Quotes 소설 & 이야기

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Nagiging masama na akong lalake, nakakakonsensya, hindi naman dapat ako ganito kaso iba yung takbo ng damdamin ko, ang hirap pigilan. “Hays, nakakapagod tara na ba?” “Oo sige umuwi na tayo.” “Bakit parang nabuhayan ka nung sinabi kong uuwi na tayo?” “Hindi naman sa ganun, napagod lang din ako.”

he said seriously. “Nakakapagod ka na,” huling sambit niya bago ako talikuran at iwan roon. Napapikit ako ng mariin at para akong tinusok ng pa ulit ulit sa sinabi niya. Nakakapagod na ako. Pagod na siya.

Napapikit ako. "Ang payapa. Ang sarap sa pakiramdam," basag ko sa katahimikan. Nilanghap ko ang nakakakalmang hanging-dagat. Ang sarap sa puso, at ang gaan sa dibdib! Sana ganito lagi, payapa at walang inaalala. Nakaramdam ako ng mga matang nakatitig sa akin kaya napabaling ako ng tingin sa mga kaibigan ko. And I'm right. They're all looking at me right now... worriedly and curiously.

Bumalik sa alala ko ang mga nangyari kaya bigla nalang ulit akong napaiyak. " Are you okay?" " Hindi sobrang sakit ng mga nalaman ko" " Tama sobrang sakit ng katotohanan pero wala kang magawa kung di tanggapin yun kahit na labag sa kalooban mo" " Pagod na ako ayaw ko na" " Diba sinabi ko sayo huwag mong dibdibin ang lahat hindi ka aabot sa final loop kapag mahina ang loob mo"

"I had so much fun with you today, Ate Yvon. Thank you for visiting me. Nakaka depressed kasing mag-isa. I wanna go outside, meet new people, try new things. It must be really nice to meet and have friends with a lot of people, isn't it?" "Mas nakaka depressed makakilala ng maraming tao, Zia. Nakakatakot, nakaka drained saka uubusin lang nila yung bagay na kung ano ang makukuha nila sa'yo. After that, iiwan ka rin nila."

Napapikit ako at napahilot sa sentido. "Kumusta ka na, 'Nak?" Tanong niya sa kanyang katandaang boses. "Ito po, okay lang. Medyo pagod lang po sa trabaho." "Naku! 'Wag kang masyadong magpagod sa trabaho, 'Nak. Ang importante pa rin sa lahat ay kalusugan." Aniya. Kahit hindi naman niya ako nakikita ay napatango pa rin ako. Agad na nag-init ang sulok ng mata at nagbadya ang luha sa pagtulo.

"Anong don't make it a big deal? hindi ka naman ganiyan dati. Hindi ka ganyan! Alam mo noong isang araw pa kita napapansin, eh. Huwag mong sabihin na may kinahuhumalingan ka na naman!" "Ano bang sinasabi mo diyan? bakit naman napunta sa ganiyan? Look, hindi ba pwedeng mapagod? Hindi ba pwedeng may problema lang sa office? Zahara naman, tao lang ako at napapagod din." "Talaga lang, huh? don't worry, if you did it again, hindi mo na kami makikita ng anak mo!"

🎶🎶🎶And maybe someday we might just find the way And we can love forevermore 🎶🎶🎶 "Please wag, nagmamakaawa ako sayo. Hindi ko kaya kapag nawala ka." Ang umiiyak niya na pagmamakaawa saakin habang yakap niya ako sa hita. Pinunas ko ng aking kamay ang luha na tumutulo sa aking mga mata.

Prologue "Ate...." Napayakap siya ng mahigpit sa akin habang patuloy ang kaba na nararamdaman niya na tila sasabog na ang kanyang dibdib. Malungkot na tumingin ito sa kanya habang pinipigilan nitong tumulo ang kanyang luha, "Wag kang magalala di tayo pababayaan ng Diyos." Niyakap niya rin ito ng mahigpit saka pumikit, "Magdasal tayo."