Nang Ngumiti Ang Langit の小説・ストーリー

“Edi sa ibang langit tayo papasok. Kakaibang langit.” Langitngit!

Siya. "Kasabihan ba 'yan o inimbento mo na naman." Ako. "Hindi. Lagi 'yan sinasabi ni mommy sakin. Sabi niya kasi, mahilig ang ama ko tumingala sa langit. Lagi niyang hinahanap ang buwan para sabihin sa mommy ko ang kasabihan niya." "Paano kung umulan? Madilim ang langit, walang star, walang buwan." Sabi ko.

Nabuo naman ang isang munting ngiti sa kanyang labi. “Maaaring tama ka nga.” Sabi niya lang at tumingala. “Oh, ang daming bituin sa langit.” Masayang sabi niya at nakangiting tumingin sa akin. Ngumiti lang din ako at tumingala katulad niya at pinanuod ang nagkikislapang bituin sa langit.

Kita ang tagumpay sa mukha nito ng maabot na nito ang langit. Ang daming lumabas na katas dito at hindi n'ya inaksaya ang bawat patak. Sinimot n'ya lahat hanggang sa wala ng matira.

Nang mag-angat ako ng tingin sa kaniya ay bakas sa kaniyang mukha ang labis na panglulumo kung kaya hindi ko napigilang hindi matawa sa kaniyang hitsura na para bang pinagsakluban ng langit at lupa! "Naniniwala ngani..." natatawa kong tugon.

At nang sumilip ang unang bituin sa langit, alam kong kahit anong gawin ko, ang isang katotohanan ay malinaw pa rin sa puso ko: hindi ko na kayang itanggi. Hindi lang siya Ninong sa paningin ko ngayon.

seryoso niyang sabi. “Bakit ka umiwas ng apat na taon?” “Bakit hindi ka man lang nag-message o tumawag?” “At bakit hindi ka namin mahanap?” Hindi ako agad nakasagot. Umiwas ako ng tingin. Tumingala ako sa langit. “Kuya…” mahina kong sabi. “Nakikita mo ‘yung star na ‘yon?” Itinuro ko ang langit. Punong-puno ng mga bituin.

Tumayo ako sa tabi niya. “Look up, Wife,” aniya nang hindi inaalis ang titig sa taas. Tumingala ako. “What do see?” Walang ni isang bituin sa langit. Tanging ang buwan lang ang nagpapaliwanag sa itim na kalangitan. Pinapalibutan din ito ng bilog na bahaghari. “Buwan...” Napatitig ako sa ganda nito. “Buwan na tanging nagbibigay liwanag at kulay sa madilim na kalangitan,” paglalarawan ko sa nakikita.

Naramdaman ng lahat ang nakakatakot na aura na gumagalaw sa hangin sa kanilang itaas, mabilis na dumilim ang malinaw na kalangitan. Anong nangyayari? Sa parehong sandali, nagulat ang lahat ng pupil ng True Flame Sect habang hindi sila makapaniwalang tumitig sa kalangitan. Makikita ang sinag ng liwanag na tumusok sa madilim na mga ulap. Nakakabulas ang liwanag, tila ba pupunitin nito sa gitna ang langit. “Anong nangyayari?”

Umiikot ito sa kalangitan Nakakain ng hayop, na ginagawang imposible para sa huli na mapunta ang isang pag-atake. Ang puting lobo ay nag-bid ng oras at kalaunan ay natagpuan ang pagkakataong umatake muli. Ang mga ngipin nito ay nahukay Muli na namang naramdaman ng Langit ang leeg ng Hayop na Lalamon ng Langit, ngunit sa pagkakataong ito, nanatili ang puting lobo. Tumanggi siyang umalis, hindi kahit ano.