Nang Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Nasa tabi niya. Umiwas ako ng tingin ng dumapo ang tingin niya sa akin. Inayos ko ang aking salamin, lumakad ako papalapit sa kaniya at tumabi. I leaned on his car and looked up at the sky. Bumuga ako ng hangin para maibsan ang kabang nabubuo sa aking dibdib. With him beside me, giving me some unfamiliar emotions. "Sera..." Nakatingin lang ako sa langit. The sky is full of stars again. I slightly smiled before looking at him.

Titingnan ang langit, bibilangin ang mga bituing naroon, hanggang sa siya ay antukin at makatulog. Presko ang hangin sa kanyang silid, kaya’t bihira siyang magbukas ng air-con. Humiga siya upang simulan ang pagbibilang ng bituin sa langit. “One, two, three…” Hindi niya alam kung ilang bituin na ang kanyang nabibilang, nang magsimulang bumigat ang talukap ng kanyang mga mata. Nahuhulog na ang diwa niya sa kawalan.

Napakabango ng kanyang hininga, para akong lumilipad sa langit. "Gaano mo katagal balak sa ganitong posisyon Sam?"

nginitian ako ni Cloud habang nasa akin ang mga mata nya na binabanggit ang mga katagang yun. "Hay nakong bata ka! Oo na at wala na akong masabi kaya uwi na at malapit na maggabi tingnan mo pa ang langit, kaya umuwi kana ngayon din at bago pa magbago ang isip ko," pagtataboy ni mama kay Cloud.

duda ni Atlas. “Try mo.” Kumagat si Atlas, tapos biglang napangiti. “Oo nga po!” Biglang napatingala si Atticus. “Mommy…” “Ano ’yon?” sagot ni Yvee. “May nahulog…” “Hmm?” “Sa sky…” Napatingin ang lahat sa langit at isang guhit ng liwanag ang mabilis na dumaan sa kalangitan. Isang magandang tanawain ang nasaksihan ng kalangitan.

Dumaan lang kami sa isang fast-food para bumili ng pagkain tapos dito na kami tumambay. Hindi na rin naman masama dahil atleast dito tahimik.Kitang-kita ko pa ang langit na nasabugan ng maraming bituin. Pareho kaming nakatingin sa langit nang bigla akong nakakita ng shooting star. "Oy...nakita mo 'yun?" agad na tanong ko sa kanya habang nananatiling nakatitig sa langit. "Ang alin?"

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Ngumiti ako sa kaniya habang siya ay tahimik na nakikinig sa akin. “To teach you a lesson.” biglang sabi niya kaya napatango ako sa kaniya. “Hindi porket nasaktan ako sa mga problema mo ay pinabayaan niya na ako. He just want to prepare me to become a better and strong person.” Tumingala ako at pagkatapos ay pinagmamasdan ko ang langit. Maaliwalas ang langit. Walang maiitim na ulap tanda ng papalapit na ulan. Hindi tulad kahapon. Kulay asul at ang mga puting ulap ay marahang gumagalaw sa tulong ng hangin.

Tiningnan ko ang madilim na kalangitan. It seems like the sky won't be in my side right now, huh? At hindi nga ako nagkamali dahil hindi pa man nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan. Buti na lamang at medyo malaki ang waiting shed rito kaya naman hindi ako nababasa.

Marahil nakatulog na ito. Nang tignan niya ang langit, may makislap na bagay ang tila gumuhit doon. It was a shooting star. He closed his eyes and silently wished for the heaven in his arms to never ever fade.