Nang Ngumiti Ang Langit Mga Nobela at Kwento

Napabuntong-hininga pa siya bago nagsalita. "Buti pa ang mga bituin kahit malalim na ang gabi may iilan pang natira at sumisidlak sa kalangitan. 'Di tulad ng mga tao lagi na lang naiiwan at mag-isa." Napakurap-kirap ako sa sinabi niya bago tumingala sa kalangitan. Tama naman siya, eh. Buti pa nga ang mga bituin nagawa pang sumidlak sa lalim ng gabi.

tumatawa niyang sabi. Tumayo ako at naglakad papunta sa taas ng slide. Umupo ako ron bago ako bahagyang tumingala sa langit. Sa sobrang ganda ng mga bituin sa langit, parang ayoko ng alisin ang tingin ko sa kanila. Naramdaman ko ang pagtabi sa akin ni Lucas at napatingin na rin sa langit. “Lucas,” sambit ko habang nakatingin pa rin sa mga bituin sa langit.

"I needed this." Ngumiti siya nang mas malawak. "Walang anuman. Nandito lang ako, anytime na gusto mong sumigaw ulit sa mundo." Habang nakahiga kami sa damuhan, napatingala ako sa langit na punong-puno ng kumikislap na mga bituin. Tahimik lang si Caleb sa tabi ko, pero ilang sandali pa'y nagsimula siyang magturo sa kalawakan.

Hinampas-hampas niya iyon pero lalo lang sumisikip at sumasakit. Tumingala na lang siya sa langit, umaasa na makita iyong mukha na sobrang miss na miss niya na. Pero ang tanging nakikita niya lang ay mga nagkikislapang bituin na ang gandang pagmasdan, dumagdag pa ang nakangiting buwan. “Babe, are you up there wwith the stars?” bulong niya. “Kasi parang oo. I mean, mas maganda. Pinakamaganda ka sa lahat…”

Unti-unti, natunaw ang kanyang pagtutol. Patuloy lang ang pagbagsak ng ulan. Ang mundo ay tila lumiit, na para bang silang dalawa na lang ang natira sa ilalim ng madilim na langit. Sa hindi niya namamalayan, nahulog ang malaking itim na payong, bumagsak ito sa lupa, at tinangay ng hangin.

Namamangha kong usal habang nakangiti at nakatingin sa langit. Lumiwanag ang kaninang madilim na kalangitan dahil sa sunud-sunod na pagsabog ng mga paputok. Ngunit makalipas ang ilang minuto ay huminto na rin ito at muli nang nagdilim ang langit. Nang matapos ang palabas ay napatingin ako sa emperor. Nakangiti siya at kanina pa pala nakatingin sa'kin. "Nakita mo 'yon?" Tanong ko. "Ang ganda, 'di ba?"

Nilingon ko lang siya matapos niyang sabihin iyon saka ako ngumiti sa kaniya. "Kilalang-kilala mo talaga ako, 'no?!" nakangiting tugon ko sa kaniya. Matapos kong sabihin iyon ay nagbuntong hininga ako saka tumingala. Maganda ang langit noong araw na 'yon. Tanaw na tanaw namin ang mga bituin sa kinauupuan namin. Maging ang buwan ay para bang abot kamay lang namin.

-Humahagulgol kong sabi habang nakatingin sa langit At biglaang naging madilim ang lahat.

Wala sa sariling napatingala ako sa kalangitan at hindi ko maiwasan na makaramdam ng pagkadismaya nang mapansin ko kung gaano kadilim ng kalangitan! Ano ba? Pati ba ang langit ayaw makiayon sa sitwasyon ko ngayun? Sabagay, masarap mag-emote at umiyak sa gitna ng ulan! Mas maigi nga nag ganoon, walang makakapansin kung gaano ako ka-miserable ngayun!

Reklamo ko sabay himas ng nasaktan kong ulo, nag-angat ako ng tingin at malungkot na tumingin sa malawak na kalangitan. “Alam ko na wala akong pinag-aralan, batid ko rin na may hangganan ang kaalaman ko, pero hindi ako ganun katanga , Sky, para hindi maunawaan ang mga bagay-bagay sa paligid ko. Sana naman sabihin nila sa akin kung ano ang kasalanan na nagawa ko para naman maitama ko.” Mahaba kong wika habang malungkot na pinagmamasdan ang bawat pag kislap ng mga bituin mula sa kalangitan.