Novel & Cerita Nang Ngumiti Ang Langit

Nanghihina at nanginginig din ako. Nakita ko ang paglapit sa akin ng mga tao, at pagtatanong kung ayos lang ba ako. Napatingin ako sa kalangitan. Maganda pa rin ito, at nakakaakit. Ang langit ang huli kong nakita bago ko tuluyang ipinikit na ang aking mga mata. --

May pumatak ulit kaya nagalit na ako, tumingala ako sa langit para sigawan ang ulan na wag naman sana ngayon bumuhos ito. Umurong ang dila ko nang makita ko ang bituin na nagsisiksikan sa langit, yun nga lang ay wala silang kislap. Bumagsak ang mata ko sa mga paa ko at hinanap doon ang patak ng ulan pero tuyong tuyo iyon. Hinaplos ko ang mukha ko at nalaman kong mali pala ako. Hindi pala mula sa ulan ang mga patak na iyon kundi galing sa aking mga mata.

I stated. Matagal siyang tumitig saakin bago tumango. Ngumiti ako sakanya bago tuluyang humiga at tinignan ang mga bituin sa langit. Ganon din ang ginawa niya, bahagya siyang napabuntong hininga at pumikit

Itinikom ni Fane ang kanyang kamao habang napupuno siya ng saya. Sa sandaling ito, isang ipo-ipo ang lumitaw sa langit at malakas ang paghigop nito. Hindi nagtagal ay hinigop nito pataas ang lahat patungo sa ipo-ipo.

Kapag titingala ay parang abot na ang langit. "Kapag nag-umaga kusang bumaba ang ulap, para ka ng nasa langit kapag nasaksihan mo iyon."Pagsasalita ni Novice. Hindi niya maalis ang pagkakatitig sa maamong mukha ni Shaina. Nang sumulyap ito ay muli na naman bumilis ang pagtibok ng puso niya.

Agad ko namang sinunod ang utos at sinimulan ang pagwawalis habang tahimik ang buong paligid. Hindi nagtagal ay unti-unting dumilim ang kalangitan. Napatingala ako at saka nilinga-linga ang paligid. Hindi ko alam kung may parating bang bagyo pero kahapon pa kasi ganito ang panahon. Makulimlim at umulan-ulan. "Naku... parang uulan." Hindi pa man ako nakakatakbo papunta sa loob ay bigla nang bumuhos ang napakalakas na ulan.

Tanong ko kay kuya habang nakatingala parin ako sa langit. "Hindi, bunso. Kasabihan lang yan ng matatanda. Uso kase noon ang tatambay sa labas ng bahay tuwing gabi kapag maaliwalas ang kalangitan, maglalatag sila ng banig sa damuhan at hihiga para pagmasdan ang mga bituin sa langit tapos iisipin nila na isa sa mga bituin ay ang mahal nila sa buhay. Kung minsan naman ay magbibilang lang sila ng bituin para libangan nila." Paliwanag sa akin ni kuya...

Tinapik ni Tita Mel ang kanyang balikat. "Huwag kang mag-alala iha, alam kong nasa tabi mo lang ang iyong ama." saad nito. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ni Luna dahil sa narinig. Ngayon ay naramdaman na n'ya ang pangungulila sa ama. Napatingala s'ya sa langit. Napakaganda nitong pagmasdan dahil punong-puno ng bituin. Pakiramdam n'ya napakalapit n'ya sa mga ito. "Napakaganda ng langit tita." wala sa sariling bigkas n'ya.

Pagkasabi ko non ay ibinaba ko na ang tawag at ngiting-ngiti habang umiiling na tumingala sa madilim na kalangitan. Damn, it's actually not a bad idea.

Hindi alam ni Evan kung natuwa nga ba siya. Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng kalsada saka tumingala sa langit. Walang liwanag ng buwan, tanging makakapal at madilim na ulap lang ang bumabalot sa langit. Hindi nga nagtagal, bumuhos ang malakas na ulan.