Novel & Cerita Nang Ngumiti Ang Langit

Kaya naman panay ang pag hagod ko sa braso at pag kiskis ng dalawang palad ko. Puno ng butuin ang kalangitan na ikinatuwa ko. Sabi kasi nila pag may butuin sa kalangitan walang ulan ko masamang panahon ang darating. Hindi kasi sila natatabunan ng maitim na ulap.

"Bakit po Nanang, malawak naman po dito diba?" Ngumiti ang ina ni Cia. Nahihiwagaan ang bata pero halatang pilit itong inuunawa. "Maiintindihan mo rin ito pagdating ng tamang panahon nak," Muling sumulyap si Cia sa labas ng bintana. Tanaw niya ang nagkalat na bituin na maningning na nakalatag sa madilim na kalangitan. "Nay tingnan niyo po.."

na kahit nga langgam ayokong saktan e," mapaklang tawa ko. "Paano pa 'ko babangon... kung 'yung nag-iisa na lang na alam kong kakampi ko, iniwan rin ako?" I looked up at the grey sky above us. Wala man lang hangin. Wala ring araw. Parang kasama ko rin ang langit sa lungkot. Walang sagot. Pero mas mabuti pa 'tong katahimikan na 'to kesa sa ingay ng mga taong hindi naman talaga nakikinig.

May iba na napiplitang kumapit sa patalim para lang mabuhay. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi matapos ay pumikit bago tumingala sa langit. Namumutaktik ang bituin sa langit na akala mo'y nakikisaya sa nararamdaman ng aking puso. Hindi pa rin ako makapaniwala na isa akong Falcon. This is just a dream right? This is just a one day surprised right?

Bigla, lumitaw ang itim na tela sa kanyang paningin, na humaharang sa kanyang tanaw sa langit. Isang malaking itim na payong ang nahulog mula sa langit, na naghihiwalay sa malakas na ulan sa labas, na nag-iiwan lamang ng isang maliit na tahimik na espasyo sa ilalim ng payong.

Ako naman, imbis na mainis ay ngumiti lang. Nagpalinga-linga ako. Tahimik lang sa paligid, maliban sa huni ng mga ibon at kaluskos ng hangin sa mga halaman. Ang langit ay unti-unting nagiging makulimlim, senyales ng papalapit na may ulap na haharang sa araw kaya biglang lumamig sa paligid.

aniya habang nakatingin sa labas ng bintana. Madilim ang araw na ito. Kulimlim ang langit at walang bakas ng sikat ng araw.

umiiyak nyang sabi. Tila nakikisabay sa kanya ang langit dahil bumuhos din ang malakas na ulan. "Love, come back to me please"

ngumiti lang sya saakin at tumango Napatingin ako sa paligid "Ang ganda ng langit no Katanaya? Lalo na at papalubog na ang araw" Napatango ako sa sinabi niya at tumingin din sa itaas. Kitang kita ang Dalawang buwan na binabantayan ng isang dragon—Teka! Papalubog na ang araw?! Agad akong napatayo dahil sa naalala ko at tumingin sa paligid papadilim na "Bakit katanaya?" Napatigin ako kay Nicole dahil doon

Nakatitig lang siya sa mukha nito habang nakatingin sa kalangitan, hanggang sa maging siya ay tumitig na rin sa kalangitan. Ilang sandali siyang nakatitig sa kalangitan at pinapanuod ang mga bituin sa langit hanggang sa may nakita siyang isang shooting star. Sabi nila pag nakakita ka raw ng bulalakaw ay maaari kang humiling kaya agad-agad siyang pumikit at humiling.