Nang Ngumiti Ang Langit Mga Nobela at Kwento

Nasa ibabaw siya ni Harmony, at may mapagtagumpay na ngiti sa mga mata niya. Sa ilalim ng madilim na langit at tunog ng alon, naghalo ang tawa, lambingan, at init ng sandaling iyon.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

“Narating mo na ba ang langit babe?” Oo, langit na walang hagdan este hanggan. Hapong-hapo na ako at pariho kaming hinihingal. Bunotin mo na yan babe baka magsisimula na naman yan. Mabuti nalang at nakinig ang haliparot.

Pinagmamasdan na namin ngayon ang buwan na nasa gitna na ng kalangitan na para bang nakatingin sa amin. "Nagkamali pala ako. Akala ko 'yung Mt. Opao ang naglapit o nagdala sa atin sa langit, ngunit tayu-tayo rin lang naman pala," biro niya at hinalikan ang aking ulo. Niyakap niya na rin ako at sakto naman ito dahil unti-unti ko na ngang nararamdaman ang paglamig ng hangin.

"Mukhang medyo dim ang ilaw." Sinulyapan niya ang litrato bago tumingala sa langit. "Mahangin dito." "Maaari mong palaging i- edit ang larawan pagkatapos," sabi niya. "Giniginaw ka ba?"

Sumandal ako sa bibig ng fountain at tumingala sa kalangitan. Pinakinggan ko ang paglagaslas ng tubig mula sa fountain habang nakatitig sa kalangitan. Ang pagiging kahel nito ay napapalitan na ng kadiliman. It's starting to get dark and later on, stars twinkle in the sky.

Kaya naman panay ang pag hagod ko sa braso at pag kiskis ng dalawang palad ko. Puno ng butuin ang kalangitan na ikinatuwa ko. Sabi kasi nila pag may butuin sa kalangitan walang ulan ko masamang panahon ang darating. Hindi kasi sila natatabunan ng maitim na ulap.

"Bakit po Nanang, malawak naman po dito diba?" Ngumiti ang ina ni Cia. Nahihiwagaan ang bata pero halatang pilit itong inuunawa. "Maiintindihan mo rin ito pagdating ng tamang panahon nak," Muling sumulyap si Cia sa labas ng bintana. Tanaw niya ang nagkalat na bituin na maningning na nakalatag sa madilim na kalangitan. "Nay tingnan niyo po.."

na kahit nga langgam ayokong saktan e," mapaklang tawa ko. "Paano pa 'ko babangon... kung 'yung nag-iisa na lang na alam kong kakampi ko, iniwan rin ako?" I looked up at the grey sky above us. Wala man lang hangin. Wala ring araw. Parang kasama ko rin ang langit sa lungkot. Walang sagot. Pero mas mabuti pa 'tong katahimikan na 'to kesa sa ingay ng mga taong hindi naman talaga nakikinig.

May iba na napiplitang kumapit sa patalim para lang mabuhay. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi matapos ay pumikit bago tumingala sa langit. Namumutaktik ang bituin sa langit na akala mo'y nakikisaya sa nararamdaman ng aking puso. Hindi pa rin ako makapaniwala na isa akong Falcon. This is just a dream right? This is just a one day surprised right?