Nararamdaman Novels & Stories

“ I’m your worst night mare,so just bring me to your boss before I finish you.” Nawala ang emosyon sa mata niya ,she was cold as ice and anyone who will see her will tremble at the sight. The two men look at each other,napalunok. “ She is Samara,the dangerous assasin.” Said the other guy,but she heard it. “ That’s right ,that’s me.So..,where is your boss?”

Nararamdaman niya ang nakakatakot na enerhiya na nagmumula sa tuktok ng bundok. Nanatili siya sa kanyang kinatatayuan habang malakas ang ihip ng hangin. Pagkatapos niyang pakalmahin ang kanyang sarili, humakbang siya pasulong. Sa isang iglap, lumitaw siya isang daang metro ang layo. Sa loob lamang ng ilang hakbang, narating na niya ang paanan ng bundok. Hindi nagtagal, nakarating na siya sa tuktok ng Mount Thunder Pass.

Ang Mount Samat. Kilala ang lugar na ito bilang Dambana ng Kagitingan para sa ating mga namayapang bayani ng ikalawang digmaang pandaigdig. Ito ay sinasabing isang tulog na bulkan at may kataasan na 545 metro. Masasabing lubos na naalagaan ang pook na ito dahil lamang ang luntiang kulay ng kapaligiran at preskong hangin. Sa pakiwari ko, ito ang unang beses na masasabi kong napakaganda ng Pilipinas at napakamabiyaya ng Maykapal sa ating lahat.

Naramdaman ni Amara ang isang matalim at totoong sakit sa kaibuturan ng kanyang dibdib dahil sa pangyayaring iyon. Napakalapit na ng taong iyon sa kanya, halos abot-kamay na niya ito sa mga sandaling iyon. Ngunit sa kabila ng lahat ay patuloy pa rin silang nagkakamali, hindi nagkikita, at hindi nagkakakilanlan dahil sa masamang laro ng tadhana. "Bakit ka ba umiiyak dyan?" tanong ng tamad at mapaglarong boses ni Damien mula sa kanyang likuran.

KABANATA 40 Ramdam ni Savannah ang nakakailang na katahimikan sa hapag kainan matapos malaglag ni Catalina ang kubyertos nito kanina. Hindi niya alam kung sadya o ito'y aksidente pero naging dahilan ito ng pananahimik ng kaniyang kaibigan na kanina pa dumadaldal kay Rostam.

145. Nararamdaman ni Hio na may mali. Dahan-dahan niyang iminulat ang mata at nakita si Gaven sa harapan niya. Matingkad ang tingin niya, halata ang kaba, takot, at gulat. Mahina siyang tumawag, “Dad…” “Alam mong allergic ka sa mangga, bakit mo pa rin kinain?” malamig na tanong ni Gaven. Wala man lang bakas ng pag-aalala sa tono niya, puro paninisi lang.