Nararamdaman Novels & Stories

Hindi ko alam kung tama ba tong gagawin ko, kaya ko ba siya harapin pagkatapos ng nangyari kagabi? Sa halos trenta minutos kung nakatayo sa tapat ng kanyang pinto ay nagkaroon na ako nang lakas ng loob, hindi ko pa nalalapat ang daliri ko sa pinto ay kusa na itong bumukas, literal na napanganga ako sa nakita ko. Dahan-dahan akong pumasok sa loob at bumungad sa akin ang magulong gamit dito, ano ang mga ito parang dinaanan ng bagyo, mga basag na paso, paintings, tv na basag na parang binato at kung ano-anong gamit ang nakakalat. Hindi ko na ito pinansin at agad ko syang hinanap sa paligid, dahil wala sa sala dumiretso ako sa opisina niya ngunit wala rin siya doon. Baka umalis na ?

Hinanda niya ang sarili kung sakaling hindi maniwala si Levi. “Hindi ko alam kung maniniwala ka, pero, nahanap mo ako. Dumating ka doon sa Santa Catalina kung saan ako tinago ni Marga. I saw your spirit, watching over me. Sa tuwing bumubuhos ang ulan sa hatinggabi, dumarating ka. Nasa labas ka ng bahay, sa gitna ng ulan palagi ka lang nakatayo doon at binabantayan ako. Hindi ko alam kung paano nangyari pero nakita kita. Nakausap kita. Pinatuloy kita sa bahay. At kahit hindi kita maalala ng mga sandaling iyon. I fell in love with you for the second time. My mind may have forgotten, but my heart remembers.”

Komento ko na lang rito. Marami pa itong sinabi pero nawala na ang aking atensyon dito. Napunta ang atensyon ko sa shop na nagbebenta ng mga Smart TV. There are three of them at pareho ang palabas nila. "According from NASA, this disturbance is due to massive electromagnetic force that cause the sky to create a whirl pool and unpredictable lightning and thunder. This disturbance happened earlier this morning in north valley in Alaska. The civilians already evacuated the vicinity to avoid casualties. It is strictly instructed to not go near the area of incident."

“AMARA!” Biglang humangin ng malakas. Isang hangin na sumira ng mga istruktura na nakatayo sa buong paligid. Napakalawak ng nasakop na pagkasira nito. Maririnig sa buong paligid ang paghiyaw sa sakit ng mga nadamay na taong-lobo. Hapon pa lamang ng mga oras na ito ngunit kaagad na nagdilim ang kalangitan kasabay ng buong pangyayari. Halos wala akong makita sa aking paligid.

Ang buong Dragon Spirit Realm ay nanginig ng malupit, ang mga bundok ay gumuho. Kahit na nasa ere sila, naramdaman nila Alex at Neela ang malakas na shock wave. Ito ay para bang may nuclear bomb na sumabog sa ibaba nila. Kinontrol ni Neela ang malaking katawan niya. Ang greet at white na pakapk niya ay lumipad para maging matatag ang katawan niya, at pagkatapos ay lumipad siya ng ilang libong metro paitaas. Hindi lang ‘yun. Hindi tumigil ang pagguho ng mga bundok sa ibaba. Parang mga domino sila na tinulak, isa isang gumuguho ng sunod sunod.

Pumipintig na ng mabilis ang tibok ng puso ko sa sobrang kaba. “Itabi mo Pre!” nagmamadaling bigkas ng mama sa driver. Pababa pa lamang ito mula sa passengers seat ay pumorma na ako sa tapat ng pinto habang pilit akong inaabot ng driver. Pagbukas na pagbukas ng pinto ng van ay sinaksak ko sa mata ang mama gamit ang screw driver na iniunday ko sa naunang mama at napahiyaw ito. Dali-dali din bumaba ang driver pero bago pa siya makaikot ay nakababa na ako at tumakbo palabas ng sasakyan. Wala na kami sa Quiapo pero matao padin. Tumakbo ako papunta sa kumpol ng mga tao at hinabol ako ng lalaki pero may humawak sakin na isang tindera ng DVD. Hinarang ng kasama ng tindera ang lalaki. Naglabas ito

Dahil dito, inuna muna ni Nanako ang pabor na pinapaki-usap ni Charlie at ginamit niya ang lahat ng kanyang koneksyon at impluwensya. Sampung libong tao ang masugid na naghahanap ng lokasyon ni Jasmine sa Tokyo. Hindi nagtagal, nagawa nilang malaman na nasa isang bundok si Jasmine sa Nishitama District. Walang trapik sa daan sa bundok kaya wala ring surveillance systems na inilagay roon. Nang mawala ang mga bakas sa paa ng bundok sa Nishitama District, napagtanto ng laging alertong si Nanako na mukhang nangyari ang aksidente ni Jasmine sa kalsadang nakapaikot sa bundok.

"Takot ka pa rin ba?" Maraming makikitang look sa buong kapuluan ng Karayagan, at ayon sa karamihan, ang isa sa mga pinakamapanganib layagin rito ay ang dagat na makikita sa look na kung tawagi'y Nawaan---ang dagat na binabaybay ni Anok sa mga sandaling iyon. Kaya naman noong malaman niya na may mahalagang angkatan silang gagawin sa dagat na ito ay nagdalawang isip siyang sumama nung una dahil sa ilang mga pinangangambahang kadahilanan, subalit dahil sa kakapusan at matinding kahirapan bilang isang pangkaraniwang tulisang-dagat ay napilitan rin siyang sumama sa pagpunta rito dala ang pagbabasakaling kahit papaano'y makakuha siya ng ilang yaad (tawag sa kwalta) na pangtustos sa binabalak na p

“Talaga? Saan?” Tumango siya. Tinuro niya ang screen. “Tingnan mo.” Lumapit ako. May mapa na nakadisplay sa monitor. At sa gitna nito ay may blinking red dot. Napakunot ang noo ko. “Saan ‘yan?” Sumagot si Nomad. “Sa Taiwan.” Nagulat ako. Nailayo na pala nila agad si Mama Davina ng ganoon na lang? “Sa Taiwan? Paano e, wala naman silang hawak na passport ng mama ko?”

Naramdaman ni Mayumi ang mahigpit nitong yakap upang protektahan ang kanyang katawan sa posibleng impact ng pagbangga. Kasunod ang pagliparan ng mga ibon, ang langitngit ng gulong sa semento, at ang dagundong ng bakal sa lupa. Sa isang iglap, lumipad ang sasakyan pababa, bumangga sa mga tanim na palay, at bumulusok sa gitna ng luntiang bukirin. May ilang basag na salamin, pero salamat sa siksik na taniman at putik, bumagal ang bagsak ng kotse. Ilang saglit ang katahimikan. Naririnig lamang ang mabilis nilang paghinga. Eratiko ang tibok ng kanilang mga puso.