Night Changes Novels & Stories

Halos lahat ng mga nagpunta roon ay nabigla rin talaga sa pagpanaw nito. Pagsapit naman ng gabi ay nagpasya naman na si Maxene na puntahan si baby Dyron sa kanilang silid. Hindi na kasi muna nila ito linalabas dahil marami rin talaga ang tao na nakikiramay sa kanila kaya minabuti nila na wag na munang ilabas ang bata. Pero bago pa man makarating si Maxene sa kanilang silid ay nadaanan niya ang silid kung nasaan si Veronica at nakita niya na umiiyak nga ito habang buhat buhat nito si baby Joshua.

From: Caro Ti amo. See you tomorrow. Nireplyan ko siya. To: Caro I love you more, caro. See you. Pagkatapos ko siyang replayan ay muli akong nahiga at pinagpatuloy ang naudlot kong pagtulog. Nasa mahimbing akong pagtulog nang kusang magmulat ang mga mata ko dahil sa pakiramdam ko na may ibang tao sa paligid ko.

“Sleep na, my Love. You still have class tomorrow.” “Wait po natin si Daddy, Mommy.” “He’ll work at living room, my Love. Saka kung gusto niya naman matulog, doon naman siya sa left side mo. Malaki naman ang bed.” Ngumuso si Amber at umiling. “Let’s wait for him. Sabi niya sa akin, sabay sabay tayong mage-sleep. He’ll not work tonight. So weird nga po because why work at night. Dapat sleep kapag night na. Magkakatabi mag-sleep.”

Kabanata 20 — Ang Babaeng Nasa Likod ng Tawag Hindi nakatulog si Azia nang gabing iyon. Paulit-ulit niyang naririnig sa isip niya ang mahinang bulong mula sa telepono. *“Tick tock, mommy.”* Simple lang ang mga salita. Pero sapat para magbigay ng bangungot. At takot at alalahanin. ---

Chapter 39 NADYA'S POV Hindi masyado naka tulog masyado si Nadya mag damag kakaisip kong ano man ang mga narinig niya mula kahapon sa restroom. Sa tuwing iniisip niya ang bagay na iyon may anong kirot at sakit sa kanyang dibdib na hindi niya makontrol. Sinapo na lamang ni Nadya ang kanyang mukha at napa-baling na lamang sa kabilang bahagi ng kanyang silid kaya't napa tingin na lamang siya sa kanyang repleksyon. Bakas ang pamumutla ng kanyang mukha at pangingitim ng ibabang bahagi ng kanyang mata na kulang sa tulog.

Tila iyong salita niya lang ang pakikinggan nito. Naramdaman niyang lumundo ang kama sa kabilang side. Humiga na talaga ito. "Good night, Serrie," pahabol nito. Hindi siya makapaniwalang agad itong sumunod nang sabihin niya iyon dito. No'ng gabing iyon ay hindi agad siya nakatulog. Sino ba kasi ang makakatulog agad kung katabi mo ang taong dapat mong iniiwasan? Pero imbes na iwasan ay heto at magkatabi pa sila sa isang kwarto, ang malala ay iisang kama lang ang hinihigaan nilang dalawa.

Tahimik lang siya habang panaka-nakang tumingin sa paligid. “Mr. Monte—” “Philip na lang. Masyadong—” “Sure. Just call me Cedric, then,” sagot naman ng lalaking nagpakilalang Cedric. Tahimik lamang ako nakikinig sa kanila nang mag-open sila ng business topic. Kinuha ko ang aking cellphone at sinilip ang oras. 9:30 PM na pala. Tulog na rin nang ganitong oras si Angelo.

Ang mga empleyadong nagtatrabaho sa night shift ay handa nang umuwi, habang ang mga nasa morning shift ay tiyak na hindi pa dumarating. At kadalasan ay 06.00 WIB lang dumarating ang mga nagluluto. Kaya sino ang kakapasok lang sa kwartong ito? Nag-isip si Bea na may pagkabalisa at takot, siyempre. Lalo na pagkatapos kumalat ang balita na ilang mga night shift na empleyado ang nakakita ng hitsura ng mga espiritu sa ospital na ito noong nakaraan.

Lahat ng taong nakakalaban ng dalaga, gagawin niyang panandaliang kakampi para masiguradong hindi papalpak ang kaniyang plano. After taking his shower and changing into some casual clothes, Nicholas checked the time and it was already close to midnight. With hunger striking, he decided to head to the kitchen for a while. Pagkababa niya sa may sala, halos madilim na ang buong paligid at tila tulog na rin si Laverna dahil sa nakakabinging katahimikan. Akmang maglalakad na sana siya patungo sa kusina, halos mapasigaw siya nang makarinig ng ingay na nagmumula sa kusina mismo.

“Hindi sa lahat ng bagay ay kailangan ko si Nurse Art. I could use the toilet on my own even.” “Oh… I… didn’t know that.” Van yawned and laid his head on the pillow. “It’s already 2AM, let’s sleep, Demani.” Tumango siya, lumayo, at lumapit sa kama. Sa kabilang bahagi ay naupo siya at muli itong tinitigan. Si Van na akma sanang papatayin ang night lamp sa bahagi nito ay sandaling nahinto nang mapansin nito ang pagkatulala niya. Muli siya nitong hinarap. “Why?”