Scary Mask Novels & Stories

Lumapit s'ya at n'yakap ako ng mahigpit. "Pero hindi na ito ang totoong mukha ng anak niyo," mahina kong bigkas. Bumitaw sa pagkakayakap sa 'kin si Mommy at hinawakan ang dalawa kong balikat atsaka ako tinignan sa mga mata. "Kahit magmaskara ka pa, mukha mo lang ang nakikita ko anak. Kahit mabulag ako, habang-buhay nang nakatanim sa utak ko kung gaano kaganda ang mukha ng anak ko."

Lahat sila ay naglabas ng kanilang mga maskara at inilagay ito sa kanilang mga mukha. Ang lahat ng mga maskara ay mukhang pareho, kakaibang nakakatakot. Ang mga ito ay kulay berde na may matatalas na pangil, mga sungay na parang sa demonyo. Bukod dito, ang kanilang mga mukha at bibig ay puno ng dugo. Boogsh! Boogsh! Boogsh!!! Sa pagbato ng ilang bato, nagawa nilang basagin ang bawat surveillance camera sa manor.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ang isang lalaking nakasuot ng itim na maskara at tanging mata at bibig lamang niya ang nakikita. "Ibigay mo sa'kin ang cell phone at wallet mo kung gusto mo pang mabuhay." Nanigas ako sa pagkakaupo. Ni hindi ko magawang tumingin sa paligid upang humingi ng tulong. Very cliché scenario, but it's not really as easy as how it sounded. Biglang bumalik lahat sa akin. Lahat ng nangyari noon. Knife, masks, scary voice. How can I escape from a terrifying memory if it keeps on happening again and again?

He's scary, yet kind. Nang abot kamay ko na ang pinto, binuksan ko ito at akma na sanang lalabas nang may kutsilyong nakatuon sa harapan ko, kaagad akong umatras papasok ng mansyon, sunod naman siya ng sunod sa akin. Naka itim lahat ang suot niya, hindi makita ang mukha dahil may mask. P*****a! Who is this!

Pakiramdam niya'y tila narating niya ang isang madilim na sulok ng impyerno sa gabing iyon. At batid din niya ang panganib sa buong paligid na nag-aabang lamang sa kanya roon. Paglingon niya sa may unahan ng karwahe, dala ng silaw ng nakasinding lintera na nakabitin dito, ay may nakitang aparasyon ng isang tao si Julian na lumalapit pa patungo sa kanya. Laking gulat niyang makita itong nakasuot ng itim na talukbong at may maskara pa sa mukha. Walang ibang tao ang pumasok agad sa isipan ni Julian nung makita ang lumapit na taong nakatalukbong kundi ang taong maysanhi sa malagim na nangyari noon sa kanya. Di niya kailanman nakalimutan ang suot na maskara ng taong iyon---ang maskarang hinulma g

Subalit, hindi hinayaan ni Frank na makapagpahinga ang lalaking naka maskara at muli niya siyang sinugod! “Mamatay ka na!” Sumigaw ang lalaking naka maskara nang hilahin niya ang kanyang kwelyo, binuksan niya ang kanyang jacket at pinaulanan niya si Frank ng mga karayom na gawa sa pilak!

“Sino ka? Pinapayuhan kitang huwag makialam, kung ayaw mong mamatay!” Samantala, nakatitig naman si Jessica sa lalaking naka-maskara. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa, may hood sa ulo at maskarang tumatakip sa mukha. Ngunit ang matangkad at balingkinitan nitong pangangatawan at matalas na hubog ng kanyang profile ay kapansin-pansin. May mga lalaking kahit sa estruktura pa lamang ng buto ay gwapo na at isa siya roon, kahit hindi pa ganap na nakikita ang kanyang mukha. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, bigla namang nakaramdam si Jessica ng kakaibang pamilyaridad sa lalaking naka-maskara, na para bang nakita na niya ito noon.

Mas lalo kong itinikom ang aking mga mata nang maramdaman ko ang magaspang at malaki nitong palad na dumapo sa exposed skin ng aking tiyan. Agad ko namang itinulak ang kaniyang kamay. Nang tignan ko ito'y nakaface mask ito. Skull ang design at black and white ang color. Nakaupo siya sa kanang bahagi ng kama habang mariing nakatitig sa aking mga mata. Agad akong kinain ng takot at kaba. Na baka kung anong gawin nito sa'ken. Nakaupo ako mula sa pagkakahiga at bahagyang lumayo mula sakaniya.

"I know he will come here to get you..." Then she scans the man who’s wearing a black mask. He’s sitting on a chair in front of her too while she’s still being tied up. His voice is kind familiar and cold but Venus is ready to face his wrath. He got black mask yet it's darker than the other members. It has a red color at the center of the nose bridge. Tanging ang kanyang mga mata at ang kanyang bibig lamang ang nakikita ng dalaga. "How are you, Vee?" Tanong nito. Ang nakakakilabot nitong ngiti ay nagdala ng takot at pangamba sa sistema ng dalaga. "Sorry if we treat our guests like this..."

Tinanggap niya ito pero hindi siya kumilos mula sa kinatatayuan. Napansin kong nakasuot siya ng sumbrerong itim, black mask, jacket na may hoodie at simpleng maong na pantalon. "Sorry ulit." Dahil sa cap at mask, nahirapan akong makita ang mukha niya, pero napansin ko ang mahabang pilat na parang bakas ng kalmot sa kaniyang kanang mata. "Watch where you're going."