No Matter How Hard Life Is นิยาย & เรื่องราว

Hindi lang siya ang lalaki sa mundo, sadyang hindi talaga siguro kami ang itinadhana para sa isa’t-isa. Pero malay natin ‘di ba? Baka pagsubok lang ito. Pero ayoko nang umasa. Masakit umasa. Maraming nasasaktan kasi kahit imposible na, umaasa pa rin sila. Mahirap pero kakayanin! God won’t give us problems if we can’t surpass it nga ‘di ba? Kaya kakayanin ko ito. Kakalimutan ko na siya sa buhay ko.

"Alam mo, Steve. Sana, humaba pa ang buhay natin, sabay natin itatayo ang grupong nagawa natin." "Ay aba, dapat lang. Mangyayari talaga 'yan, hindi naman pwedeng mawala na lang lahat ng pinaghirapan natin, diba?" "Pero, galit ang pamilya mo sa mga taong mahihirap. Kaya, paano natin magagawa ang lahat?"

And I'm right. LIFE is exhausting. Every day, I keep on reminding myself that the world isn't a fairytale. I'm not a damsel in distress. No fairy godmothers to cast a spell on me like what happened to Cinderella. But I will be fine. I know that I will be fine. I'm young and free. I only have one shot in life. I should live it well because there's no turning back once it already happened. Pero pa'no ko 'yon magagawa kung mawawala na ang kalayaan ko?

No matter how much it hurt you. Because that's the only way out. END_

Siguro naman ginamit nila yung 50k para sa maayos na paraan. Ganito pala yung feeling na walang iniintindi sa buhay? Ganito pala yung feeling na maging malaya? Deserve ko naman siguro ito dahil sa mga nakalipas na taon ay wala akong ginawa kundi ang mamoblema.

mag isa nalang ako ngayon, walang karamay na kahit sino. We all experience difficult things. the ones that seem to have the potential to defeat us and win. All difficult situations, whether losing a loved one, failing an exam, or experiencing grief, matter. And in situations like this, we lose hope. There is nothing left that we can cling to. We gradually give up on the chance of things working out differently as we lose faith in the process. We are gradually closing the door while also blocking the light that comes in to illuminate the way.

Maxine's POV Hindi agad ako makatulog dahil iniisip ko ang mga nangyayari, nasira ang pananim namin, nagsuguran ang mga maniningil ni inay at itay, sa mga oras na ito ay isa lang ang malalapitan ko. "O diyos ko,alam ko pong pagsubok lang ang lahat ng ito, alam ko pong sinusubukan niyo lang po kami kung gaano kami katatag na pamilya,alam ko pong sa oras na mga laban na ito ay kasama po namin kayo,alam ko pong ano mang pagsubok ang ibigay mo po sa amin ay nandiyan pa rin po kayo,alam ko pong sa lahat ng mga paghihirap namin ay may kapalit ang lahat ng ito, diyos ko sa mga oras na ito ay humihingi po ako ng gabay." Ako na lang ang maaring gumawa ng paraan para hindi na maghirap ang pamilya ko

Ang lahat ng pinagdaanan namin, lahat ng sakit, lahat ng hirap—ito ang araw na bumalot sa amin ng tunay na kasiyahan. Habang inuusal ang mga panata, ang bawat salitang “I do” ay parang musika sa pandinig ko. Mas tumibay ang paniniwala ko na kahit gaano kahirap ang buhay, ang pagmamahal na wagas ang magdadala sa atin sa tamang landas. ’I’ll say, “I do” For the rest of my life With all that I have, I do

At kinaya niyang lagpasan kahit hirap na hirap ng lumaban. "Kapag alam mong nahihirapan ka na, lumaban ka lang." umakto siyang pinakita ang isang kamao sakin. "Tandaan mo, sa buhay wala talagang madali. Lahat ng problema malalagpasan iyan, malaki man o maliit." I looked at her with amusement. Mas lalo akong namotivate sa aking buhay. Hindi pa ako huli, kailangan ko lang magtiis.

Kaming mga itinuring na mahihirap tumatanda na lang, nananatili pa ring tagapagsilbi. Iyon ang pilit kung binabago na buhay ng mga kapatid ko. Naniniwala ako na kahit mahirap may karapatan pa rin kaming umangat sa buhay. Hindi man maging kasing yaman nila pero kahit kaunting pag-angat lang sa buhay ay ayos na sa akin.