No Matter What Happens Romane & Geschichten

Katahimikan ang namayani sa amin. Things won't always be as good as how you want them to be. There are things that you can't control. Hindi sa lahat ng pagkakataon masaya. You can't get what you want all the time. Kahit may pera ka man. Kahit ano'ng meron ka.

Sobrang pula din ng kabilang pisngi niya na tila sinampal at may namumuong pasa sa gilid ng labi. Dumudugo din ang sugat niya sa tuhod at may dugo din na lumalatay sa kanyang kamay. Pero sa ganoong itsura ay nakuha niya paring tumayo ng tuwid at taas noo. Hindi ko alam kung maiinis ako, magagalit, o mandidiri. My heartbeat loudly hammered inside my chest making every beat a misery. My feelings are all whirlwind while witnessing this familiar yet unpredictable scenario.

I bet it's something really far from my imaginations kaya wala akong idea sa mga susunod na mangyayari. Wala in namang halaga kung iisipin mo. Kahit anong plano ang isipin mo at kahit anong paghahanda ang gawin mo, minsan mas maganda pa na hindi ka maging negative kesa isip ka ng isip ng magiging solution sa mga problema na sa ngayon ay hindi mo pa alam. ...Whatever happens, let it happen. Sabi ko sa isip ko. I have the resolve already in my mind. I know what to do when it happens. I just have to be open-minded to all the possible solutions that will come into play. Pero what the heck. What's with this current situation?!

Pagkatapos ay tumalungko sa harapan niya saka siya hinalikan sa noo. “Sana pwede kong paggaanin ang lahat ng ito para sayo anak. Pero minsan may mga bagay na nangyayari talaga na hindi natin kayang pigilan, because they are meant to happen” paliwanag nito. “What do you mean, Mama?”

Handa akong gawin ito kahit ano pa ang kapalit at wala akong pag-aalinlangan. ********

May halong pag-iling, isang maliit na galaw pero malinaw ang mensahe: hindi lang siya nasasaktan, nabigo rin siya sa kung paano sila kumilos. Gusto ko man isipin pa ang kalagayan nila kung paano ang hiya, galit, o pagsisisi ay wala akong magagawa kung ang desisyon na ang lalabas kay Tate. Siya ang may hawak ng baraha, at iyon ang dapat igalang. Pero kahit ganon, alam ko sa sarili ko: whatever happens, aalamin ko ang lahat ng may kinalaman sa isyung ito. Walang malalampasan na detalye, walang mapapalampas na bakas ng katotohanan. Mukhang hindi masosolusyunan ng buo ang iskandalong ito. Hindi agad. At baka sa unang tingin, nakaka-frustrate, pero hindi ako papayag na lumusot ang anumang decepti

At sa gabing iyon, kahit nasa gitna sila ng gulo at tsismis, naramdaman nilang totoo ang meron sa kanila—at iyon ang hindi kayang patayin ng kahit anong iskandalo. ---

Wala narin siyang pakialam kahit pa mabasa ito ng kanyang luha at sipon. “I know, I know. But wala na tayong magagawa pa. Hindi natin hawak ang buhay natin. Everyone will go through this. Sadyang may nauuna lang lumisan. If your mom's watching you right now, I know she won't like seeing you like this.”

"Kung alam ko, hindi ko siya itataboy." "Hindi iyon ganoon, Tia." Wika niya. "Alam mo o hindi na may sakit ang Mama mo, hindi ko siya dapat itinaboy. Kahit anuman ang naging desisyon niya sa buhay noon o ngayon, ginawa niya iyon na ang iniisip ay ikaw. We can never hate our moms, oo makakaramdam tayo ng galit but we can never hate them. Hindi rin natin pwedeng kwenstyunin ang naging desisyon ng mga magulang natin. Tia, whatever happens, you should never ever hate your mom."

Itong araw na to na magiging lubhang masakit para sa kanya at sakin din naman. Ni minsan sa buhay ko di ko hinangad makasakit. Alam ko ang pakiramdam kaya bakit ko ipapadanas pero ito ang realidad ng buhay.. HIndi natin mapipigilan ang nature ng tao o ng pangyayari sa mundong ginagalawan natin. Ang nakatakdang mangyari ay magaganap kahit anu pang pigil natin.. There are things that meant to be hurtful but at least fair enough to move forward.. Kaysa patagalin ko pa..