Aba, tuwing iniisip ko ang mga karakter na talagang nilusaw ng sakuna at trahedya, agad na pumapasok sa isip ko si Guts mula sa 'Berserk'. Hindi lang siya sinubukan ng tadhana—parang sinubok siya ng buong sansinukob. Lumaki sa isang kampo ng mga mercenary, nawalan ng kapanatagan, at paulit-ulit na sinaktan ng mga taong dapat nagmamalasakit sa kanya. Ang paraan ng paglaban niya, hindi lang sa mga demonyo kundi sa sariling sugat at galit, napaka-raw at napaka-personal. Minsan kapag nagbabasa ako, naiisip kong ang kanyang buhay ay isang serye ng survival choices na walang malinaw na tamang sagot.
May iba pa akong binabantayan tulad ni Eren Yeager mula sa 'Attack on Titan'—iba ang scale ng kanyang pasakit. Hindi lang siya biktima ng digmaan; nagbago ang pananaw niya sa mundo dahil sa trauma at pagkawala. Nakakainis minsan, pero naiintindihan ko naman kung bakit naaabot niya ang mga desisyon na ginagawa niya. Ang moral ambiguity na yan ang nagpapagulo sa akin: kailan nagiging justified ang isang mabigat na sakripisyo?
At syempre, hindi ko maaaring kaligtaan si Shinji Ikari mula sa 'Neon Genesis Evangelion'. Ang kanyang pakikibaka sa depression, pagkakahiwalay, at pagnanais ng acceptance ay napakatunog sa puso ko bilang mambabasa na nakakita ng sariling mga insecurities sa kanya. Ang mga karakter na ito ang nagpapaalala sa akin na ang tunay na lakas ay hindi sa walang sugat na pagkatao, kundi sa pagpiling bumangon kahit paulit-ulit na nasasaktan.