Ok Ko Fanfiction

Itong payat at mukhang kulang sa kain na batang ’to ba ang bagong anak ng mama ko? Anong klaseng bata ’yon?! Ang sakit sa mata! Tuwing magkaharap kami, laging nakayuko at umiiwas ng tingin? Pero bakit habang tumatagal ay lalo naman siyang gumaganda? Mali ba kung palihim kong titikman ang batang ’to ni mama?

Minahal ko siya sa kabila nang malamig niyang trato sa akin, ngunit sa huli ay parang basura niya lang kung itapon ako sa pagbabalik ng kaniyang unang pag-ibig. Pero hindi ako papayag na mauwi sa wala ang mga araw na natitira sa akin. Hindi mo na ako maaangking muli, President Riego!

"Ang akin ay akin. At walang sino man ang may karapatang pakialaman ang pagmamay-ari ko! At ang gusto kong sabihin sa iyo na walang sino mang lalaki ang may karapatang hawakan ka dahil akin ka, Samarah Sa akin ka lang!" galit na sigaw ni Hendrix sa dalaga bago niya ito siniil ng halik.

Hindi inakala ni Maria Calderon na aalukin siya ng kasal ng sarili niyang boss na si Apollo Saldivar, kapalit ng dalawampung milyong piso. Ang dahilan? Gusto nitong patunayan sa ex-girlfriend na tuluyan na siyang naka-move on, matapos siyang iwan para sa karera nito. Kontrata lang ang kasal. Magpapanggap lang silang nagmamahalan sa harap ng ex. Pagkatapos ng isang taon, magpapaanul. Walang commitment at walang complications. Tumanggi si Maria noong una. Pero nang mangailangan siya ng malaking halaga para sa kapatid, napilitan siyang pumayag. "Don’t fall in love with me, Maria. Hindi kita masasalo." 'Yan ang malinaw na bilin ni Apollo sa dalaga. "Don’t worry, Sir Apollo. I won’t. Alam ko po ang lugar ko," sagot niya. Pero paano kung kinain niya ang sariling salita? Paano kung isang araw, magising na lang siyang nahuhulog na sa lalaking hindi dapat mahalin?

Pagmamahal na walang iwanan, pagmamahal kung saan nagsumpaang hindi ka pababayaan, marami mang pagsubok ang dumaan, mananatiling ikaw ang laman, mananatiling ikaw ang sinisigaw at tanging sayo lamang may pagtingin ang pusong simula palang ay pag-aari mo na at hindi nino man. ‘Pinakawalan na kita noon, hinding-hindi ko na hahayaang maulit pa ‘yun.’

Minahal ko siya sa kabila nang malamig niyang trato sa akin, ngunit sa huli ay parang basura niya lang kung itapon ako sa pagbabalik ng kaniyang unang pag-ibig. Pero hindi ako papayag na mauwi sa wala ang mga araw na natitira sa akin. Hindi mo na ako maaangking muli, President Riego!

"Hindi ko ibababa ang sarili ko at magtatrabaho sa ganiyang trabaho!" Ito ang salitang palaging sinasabi ni Alina sa kaibigan na si Breeze nang alukin siyang magtrabaho sa Midnight Haven. Ngunit nilunok niya lahat ng binitiwan niyang kataga nang gipit na gipit siya. Naging VIP escort siya sa isang gabi sa bilyonaryong si Eros Ramazzotti kapalit ng kalahating milyon. Sobra-sobra pa ito sa pang-tuition at thesis niya. Subalit paano kung dahil sa isang gabi na ito ay magbabago ang agos ng buhay niya? Paano kung biglang sumulpot ang lalaking pinagsilbihan niya ng gabing iyon at sumulpot sa apartment niya at inaalok na maging exclusive escort nito? Ano ba ang mas matimbang? Ang dignidad na gusto niyang ingatan kahit alam niyang nasira na o ang tawag ng laman na pilit sinisigaw ng damdamin niya pagkatapos niyang matikman ang sinasabi ng kaibigan niyang langit?

‘State you name.’ Luke said. His voice of authority. ‘Vera Rayne.’ He seemed to look like he was in thought. The interview went on. Vera feeling on edge and uncomfortable. Luke, he was just sexually frustrated. ‘Are you married.’ He suddenly demanded. Luke couldn’t help it. Vera was confused as to why he would ask. ‘No,’ she answered, frowning. ‘Boyfriend then.’ Vera frowned deeper. Luke thought it made her look just as beautiful. Vera didn’t know why he would want to know. What it had to do with him. Luke grew irritated by Vera’s silence. His mind going insane thinking that silence meant that she did indeed have a boyfriend. Then he began to imagine, if she did have a boyfriend, what would he look like. What was her type. And so on. ‘No.’ She had finally answered. Luke thought she wasn’t going to. ‘OK,’ he said feeling relieved. Though he would never show it.

My name is Aria Monroe, I turned eighteen yesterday. Guess what? I celebrated my birthday with my cellmate Amelia in a cell. Yeah I'm slave, I've been living as a slave since I was fifteen. Trust me I don't know where my mother or father or siblings are. I don't even know if they are alive or dead. Ever since my own family sold me to slavery, I deleted them from my heart forever. I only have one family and that's Amelia, she's been good to me, she's like a sister to me, this is my story. "You're thinking again aren't you? " She's said." Yeah sometimes I'm usually lost thinking, not about my dumbass family but a way to escape this disgusting and smelling cell. "I'm sorry Elia, stop worrying about me ok, you know I'm always planning on escaping here with you" I said.

Hindi ako nagkamali sa nakita ko, alam ko siya ‘yon. Hinding-hindi ako magkakamali pagdating sa kanya. “Daddy!” it was a heart melting voice who called me. “There you are!” I said as I carry my son. I can’t do anything; it pains me seeing her walk away. I want to ask how her life is going, if she has someone new, if it’s still me. I really wanted to hear her talk, see her smile, and met her eyes once again. “Babe? Let’s go,” A soft voice called me, Solange. I turned my gaze in her direction once again, but I lost her… again. Ang pakiramdam na pilit kayong pinaglalayo ng mga alon ay sobrang sakit. Animo’y protektado siya ng malalakas at matatayog na alon kaya hindi malapitan dahil pilit kang itinataboy nito papunta sa dalampasigan. She’s an ocean wave that I can’t keep, an ocean wave that I can only see and admire from afar. ‘Till next time…