Out Of Woods の小説・ストーリー

Nang maramdaman ito ni Daurus ay agad niyang ginamit ang kaniyang kapangyarihan na maglaho at pumunta sa lugar kong saan nage-ensayo ang kaniyang dalawang anak. Nakarating na sila Zheus at Johro sa direksyon ni Heryst at kitang kita nila ang ginagawa ng babae kay Heryst. Galit na galit na pumunta si Zheus sa harap nila, ginamit niya ang kaniyang kapangyarihan, may biglang lumabas sa kaniyang kamay na espada na nagliliwanag at kapag ikaw ay madaplisan man lamang nito ay agad kang makakaramdam ng init sa katawan at unti-unti kang maghihina at mawawalan ng hininga.

Wika ni Jack habang nakatingin sa mahiwagang puno. " Eh..diba nakalock yung pintuan na yan."Nkaatingin si Leila sa mahiwagang pintuan ng malaking puno. " Try natin ulit buksan." Nilapitan ni Jack at sinubukan buksan. Bumukas ang pintuan ng mahiwagang puno. " Nakapagtataka naman." Wika ni Leila. Tumambad sa kanila ang nakakasilaw na liwanag kaya napatakip sila ng mata papasok sa loob. Nakita nila ang paligid na nabalot ng ginto.

Kaagad silang tumakbo palabas. Pagkatapos itong marinig ni Fane, natuwa din siya. Kaagad siyang lumipad palabas ng hardin. “Hindi na masama, Third Elder. Haha. sa wakas at nasa peak stage ka na ng true god realm,” sabi niya. “Sa loob ng maikling panahon, nadagdagan ng isa pang malakas na mandirigma ang Woods family!”

Woods. Nasa main block si Olivia Woods. Siya ay nasa labas ng bansa, at siya ay bumalik lamang, sa kaligayahan ng kanyang mga magulang. Si Mrs. Woods ay nagkaroon ng isang anak na lalaki at isang anak na babae. Ang kanyang anak, si Noah, ay nagtapos sa unibersidad at nagsimulang magtrabaho sa Woods Group; ang kanyang anak na babae, si Olivia ay dalawampung taong gulang at nag- aaral sa ibang bansa. Bukod sa mga bakasyon sa tag -araw, madalas niyang ginugugol ang kanyang libreng oras sa labas sa halip na kasama ang kanyang pamilya, kaya naman tuwang- tuwa si Mrs. Woods sa tuwing pinipili ng kanyang anak na umuwi.

Binago niya lang ang paraan para sabihin ito. Ngunit, tila ayos lang ito. Mabagal na sinabi ni Wilbur, “Ang pangalan niya ay si Blake Woods. Siya ang dating chairman ng Woods Corporate.” Pagkatapos ay tinanong ng babae, “Hindi ka ba nag aalala na maglaho ako pagkatapos kong pumayag? Malaki ang mawawala sayo kapag nangyari yun.”

Pagkatapos ay dahan-dahang idiniin ni Alex ang camera sa kamay ng bombero, at pagkatapos ay tumalikod at tumakbo patungo sa gusaling dinaanan ng iba. Nakatayo sa pintuan, lumingon si Alex at ibinalik ang tingin sa bomber na nakahandusay pa rin sa lupa at nakayakap sa camera. Sa sandaling iyon, may tumapik sa kanyang balikat, at lumingon siya para makitang si Chelsea Woods iyon. Siya ay ganap na armado at namumuno sa iba pang mga opisyal. "Ano ang ginawa mo?" tanong niya kay Alex.

“Far into the woods. Now! And never come back to the castle!” "Snow White turned and ran into the woods as fast as she could. Deeper and deeper she ran. It was getting dark, and the wolves were starting to howl. She tripped and her skirt was torn. Tall tree branches seemed to reach down to the very ground to grab her. She was scratched, bleeding and scared. Yet she ran on and on. Then all of a sudden, far away, there was a light. Who was living so deep in the woods? She stepped up closer. It was a cottage! Yet no sound came from the cottage, only light from the windows."

Hindi pa man ako nakalalapit upang buksan iyon ay bumukas na iyon ng kusa at bumungad sa akin si Axl. He really doesn't like to wait, napansin kong kapag kakatok siya ay hindi siya maghihintay na pagbuksan at kusa siyang papasok. Bagong ligo ito at nakasuot na rin ng pambahay, a white plain tshirt and a gray shorts. Nakita kong pinasadahan ako nito ng tingin. "Where did you get your clothes?" Tanong nito. "Uh kay nanay ito."

"What? I'm not doing anything." Hawthorne mumbled a cursed before facing Safiya and Kyon. "I was haunted by the woods for a decade. Hindi man nila ako nahuli pero hindi ako nagkaroon ng payapang buhay dahil sa kanila." Ang woods ay grupo ng mga hunters na nagha-hunt ng mga katulad nila. Mga mortal na alam na alam ang kanilang kahinaan at kung paano sila mapapabagsak.

Matingnan ko na nga lang ang cellphone ko, baka may text, lintik wala palang signal. The roaring winds were chilly and terrible in a rage against the sudden winter blasts, yet, the clear skies were silent and a quantity of snow which had been blown in his way was piled-up. Jude carried their things on his shoulder, not caring an inch of her PA well-being behind him, yet there were some primitive sentiments and foreign emotions that came out from the deepest part of his mind, somehow making their way out. He strolls toward the cabin on the far end of the woods. And far from then, he spotted his dwelling. Not bad, it was decent enough