Pain Eyes Naruto 소설 & 이야기

Nagkakarerahan yata ang mga daga sa dibdib ko. For the ninth time, my eyes become blury. My lips trembled with the pain i have at the moment. Humigpit ang kapit ko sa steering wheel habang kagat kagat ng mariin ang nanginginig kong labi. Why does it have to be this painful? What should i do to atleast lessen my pain?

Gusto kong tumakbo ngunit hindi ko magawa hanggang sa bigla niyang hawakan ang kamay ko. Sinubukan kong pumiglas ngunit isang malakas na batok ang naramdaman ko sa likod ng ulo ko at naramdaman ko ang panghihina ng buo kong katawan kasabay noon ay ang unti-unting pagpikit ng mga mata ko. Lee Yu-jun's POV

Dawn POV Napadaing ako dahil pakiramdam ko'y parang dinaganan ako ng mundo sa sobrang pananakit ng aking katawan gayundin ang aking ulo. "Hmm..." I moaned in pain bago dahan-dahan na minulat ang aking mga mata. It's a bit blur, ngunit agad na nanlaki ang mga mata ko nang maanigan ko ang kakaibang disenyo ng kisame.

itinuro ang puso ko, “hindi ko na alam kong paano pa siya ulit mabubuo.” Ilang beses itong tumango sa akin habang nakangiti at kagat ang ibabang labi. Tuluyan ng pumatak ang luhang kanina pa nagbabadya sa mga mata nito. Hindi ko inaasahan na iiyak siya, kahit na kanina ko pa napansin na namumula ang mga mata niya. Hindi ko mapigilang mapangiti. I sniffed and smiled at him widely. This man always acts tough, but now he looks vulnerable like me. I can see pain in his eyes, but every time our eyes meet, his eyes seem to be dancing in joy.

Huminto ito saglit upang tingnan muna ako, "But the problem was I needed some medicine to ease the pain." Ano daw, pain? Mukha niya. Ito namang si Ma'am inilapit pa ang mukha kay Paul at pakunyaring tinitignan ang mata nito. Sus, style niya bulok. Meron bang tutulong kuno na halos ingudngod na niya ang malaking suso sa mukha ni Paul? At ito namang lalaking ito, haist sakit nila sa mata.

Nang tuluyan akong maka labas sa painting ay pabagsak kong sinara ang pintuan at pilit na pinupunasan ang aking luha. Napagpasyahan ko na rin bumalik sa dorn ngunit sa gitna ng aking paglalakad ay hakasalubong ko si nero na may dala-dalang dalawang maliit na basket sa kaniyang kanang kamay. Agad kong tinuyo ang aking mga luha bago pa siya makalapit. His forehead creased as he looked at me. "You were crying, Shiro. Did something happen?" he asked, and I shook my head in an answer.

He will never forgive them for making his woman suffer this much. Napadiretso siya ng tayo ng gumalaw ito at marinig niya ang impit nitong d***g. Dahan-dahan siyang lumapit sa kamang kinaroroonan nito, her eyes was closed and yet she is whimpering. From pain or from nightmares, hindi niya alam. Pabiling-biling ang ulo nito sa unan, and as he stare at her, nakita niya ang butil-butil ng pawis na nakahulma sa noo nito.

Tila libo-libong basag na salamin ang tumusok sa puso ko. My eyes watered as I felt the sharp pain crossed my chest going straight into my stomach. Napakapit ako sa gilid ng pinto dahil sa panghihina ng mga binti ko. The pain is too much for me to bear. I forced myself not to create any noise kahit na gustong-gusto ko ng sumigaw. I want to let this pain out, lashed out on them. Sa nanlalabong mata ay pilit kong ihakbang mga paa pero hindi ko kaya. Masyadong nanghihina ang kawatan ko, masyadong masakit sa puso ko ang ginawa nila.

Her words were simple yet he knew that it came out along with her pain. Kayang itago ng mukha nun ang sakit pero hindi ng mga mata. Fuck. Napapikit siya at napalunok. He would never forget such a beautiful and innocent face, full of pain. Heart… Naluha siya habang nakapikit. She just has to hold on. Itutuloy pa rin naman niya ang annument at walang nagbago sa damdamin niya. Binuksan niya muli ang smartphone at napasinghot na lang at pinahid ang mata.

Halos unti-unti ko ng nararamdaman ang panlalamig ng aking kamay at panginginig ng aking katawan, hindi ko rin magawang humakbang palapit sa kanya o kaya naman ay umatras. Napansin ko ang dahan-dahang pag galaw niya kaya naman mas lalo akong nakaramdam ng panginginig at takot lalo na ng mag tama ang aming mga mata. He looks so much in pain. At dahil iyon sa akin.